Костадин Бојаџиев (21.V 1880 – 19.IV 1938) е македонски револуционер, војвода на Македонската револуционерна организација. Во текот на 1902 година влегол во четата на Тома Давидов. Учествувал во Илинденското востание и во Балканските војни како драмски војвода. Во сите војни бил ранет 7 пати.

Костадин (Константин) Николов Бојаџиев е роден на 21 мај 1880 година во разлошкото село Бања, во семејството на Никола и Јана Бојаџиеви. Се школувал во егзархиската гимназија „Св. Кирил и Методиј“ во Солун, која ја завршил околу 1900 година.

Влегол во Македонската револуционерна организација и од 1902 година бил во четата на Тома Давидов. На почетокот на 1903 година бил во четата на Борис Сарафов. За време на Илинденското востание бил со Даме Груев и дејствувал заедно со него. Тој останал со него по востанието и учествувал во обновувањето на револуционерната мрежа.

Од 1904 година до младотурската револуција во 1908 година, тој бил војвода на чета. Во 1909 година убил Турчин во Бања и повторно станал илегален.

На почетокот на Балканската војна во 1912 година, Бојаџиев станал војвода на чета на Македонско-одринското ополчение, која дејствувала во Драмско. По започнувањето на воените дејствија, Бојаџиев со својата чета минувал низ Разлог и во Горно Драглиште се сретнал со војводите Георги Занков, Михаил Чаков и Стефан Чавдаров. Потоа се упатил кон Пирин, од каде што вршел субверзивни дејствија во заднината на турските сили.

На 5 октомври 1912 година четата на Бојаџиев учествувал во ослободувањето на Банско заедно со други партизански одреди. На 7 октомври четата на Бојаџиев и четата на Чаков (160 души) се бореле со 3.800 војници при што имале загуби од само 4 убиени и 2 ранети. Потоа, четата на Бојаџиев се борела пред селото Бања и го одбила нападот на војската што се повлекувала од Мехомија (Разлог) кон Неврокоп. На 9 октомври, заедно со единиците на 27 пешадиски чепински полк, учествувал во нападот на Мехомија. По повредата на левата нога Бојаџиев бил назначен за началник на милицијата во Мехомијско.

Бојаџиев учествувал и во Втората балканска војна и во Првата светска војна. Во сите војни бил ранет 7 пати. По Првата светска војна бил началник на Првата полициска станица во Софија. По државниот удар на 9 јуни 1923 година бил заточен во Делиорман бидејќи не им го предал участокот на пучистите. Потоа останал невработен до крајпт на животот. Починал на 19 април 1938 година во Софија. 

 Подготвил: Т.К.