Коментари

Госпоѓо, ние не разбираме што зборувате, ние сакаме да ни зборувате македонски!

tihomir-karanfilov-2

tihomir-karanfilov-2
Тихомир Каранфилов

„Кога стапив на должност во ова одделение, започнав да се запознавам со децата и на мое големо изненадување, од самите ученици го слушнав ова:„Госпоѓо, ние не разбираме што зборувате, ние сакаме да ни зборувате македонски“. Се трудев да ги убедам дека македонскиот јазик не постои, меѓутоа времето беше многу кратко, поради што ми беше невозможно да постигнам успех кај децата“ – пишува во својата изјава од 27 јуни 1927 година српската учителка Јерина Марковиќ за тешкотиите во наставниот процес во Битола.

Македонскиот народ со векови живеел под туѓа окупација, но и покрај сите обиди за нивна асимилација, никој не успеал да го доведе во прашање нивниот идентитет. И децата знаеле дека се Македонци и дека зборуваат македонски јазик. Потврда за ова е изјавата на српската учителка која говори за проблемите во наставниот процес по доаѓањето во Македонија.

Спротивно од Македонците кои знаат кои се, што се и каде припаѓаат, Грците имаат голем проблем со својот идентитет. Во изјава за весникот „Ди велт“ грчкиот писател Никос Диму ќе рече: „Ние Грците имаме проблем со идентитетот. Ние не знаеме точно кои сме и каде припаѓаме, поради тоа сме несигурни и лесно повредливи“.

Причините кои ги наведува Диму во врска со грчкиот идентитет биле во тоа што „Грција не доживеа ни ренесанса, реформација, индустриска револуција, ниту просветителство. Грците илјада години живееа во феудална Византија, потоа следеа 400 години османлиска власт…“

Меѓутоа, слична судбина ја делеле и Македонците. По распадот на Македонската империја, со извесни повремени периоди кога имале свои кнежества, кралства, држава, народот на Македонија живеел во рамките на Римската, Византиската и Османлиската империја. Особено во тешка положба бил по поделбата на Македонија меѓу Србија, Бугарија и Грција во 1913 година, а санкционирана по Првата Светска Војна. Меѓутоа, и покрај сите напори на освојувачите никој не успеал да го доведе во сомнеж идентитетот кај македонскиот народ.

Примерот на српската учителка најдобро говори. По окупацијата на Вардарскиот дел на Македонија од страна на Србите, меѓу двете светски војни тие преземаат низа мерки да го асимилираат македонскиот народ. Особено значајна улога во спроведување на денационализаторската мисија требало да одигра наставниот кадар. Со цел денационализацијата и асимилацијата на македонскиот народ да течат побрзо, било наредено целокупните просветни активности во вардарскиот дел на Македонија да се изведуваат на српски јазик. Биле преземени строги мерки од страна на просветните инспектори против сите оние учители коишто дозволувале нивните ученици во текот на наставата, па и надвор од училиштето да го употребуваат мајчиниот-македонски јазик.

Така на пример, по забелешките за работата со учениците кои ги упатил училишниот надзорник за Битола Ѓорѓе Тасиќ, учителката Ј. Марковиќ во својот Извештај за тешкотиите во наставниот процес од 27 јуни 1927 година, испратен преку управникот на училиштето М. Веселиновиќ, ќе го наведе следното:

„Во време на Вашето доаѓање во моето одделение оваа година, кога извршивте преглед на работењето, не им поставував неумесни прашања на децата. Додека бев учителка во Шумадија, до ноември месец минатата година апсолутно не ми се правени никакви забелешки од училишните власти како овие што Вие ми ги направивте…

…Кога стапив на должност во ова одделение, започнав да се запознавам со децата и, на мое големо изненадување, од самите ученици го слушнав ова: „Госпоѓо, ние не разбираме што зборувате, ние сакаме да ни зборувате македонски“. Се трудев да ги убедам дека македонскиот јазик не постои, меѓутоа времето беше многу кратко, поради што ми беше невозможно да постигнам успех кај децата“.

Меѓутоа, училишниот надзорник за градот Битола Ѓорѓе Тасиќ, спроведувајќи ја директивата на Белград, во својот извештај до Министерството за просвета од 30.6.1927 година, ќе ја обвини учителката од Битола Јерина Марковиќ и ќе бара нејзино преместување од вардарскиот дел на Македонија, бидејќи истата дозволила, за време на часовите, да се служат со македонскиот јазик и истите не ги научила да зборуваат на српски книжевен јазик. Инаку училишниот надзорник во овој акт ќе го напише следното:

„Во текот на оваа учебна година од Северните краишта е преместена во Битола г. Јерина Марковиќка, на која и` доверив едно трето одделение и која на прв поглед изгледа дека добро го владее литературниот јазик. Меѓутоа, за време на прегледот на работата вo нејзиното одделение констатирав нешто што и таа го признава при нејзиниот распит. Децата одговарале дека се „Македонци“ и дека зборуваат „македонски јазик“. Тоа ме изненади, бидејќи утврдив дека наставничката не можела или не сакала на децата да им го објасни поимот на српското име. Не е возможно децата да барале таа да зборува на дијалектот на кој не смее да се изведува настава… Мое принципиелно и скромно мислење е дека еднаш треба да се расчисти со просветните работници што не одговараат за овие краишта“. (Документи за борбата на македонскиот народ за самостојност и за национална држава, Скопје, 1981, том. II, 135 – 136)

Од овие извештаи се гледа дека и македонските деца си го знаат својот идентитет. Истото се случува и со македонскиот народ во Пиринска и Егејска Македонија. И таму, до ден денес не му се признава на македонскиот народ неговиот идентитет и јазик. Се` додека се негира македонскиот народ, како Бугарите така и Грците ќе имаат проблем сосопствениот идентитетот, ќе бидат несигурни и нема да знаат каде точно припаѓаат. Минатото покажа дека токму поради Македонија, тие се вртат час кон Истокот, час кон Западот, само за да ги задржат териториите кои неправедно ги присвоиле.

Грците колку и да сакаат да бегаат од реалноста, неможат да ја избегнат. Тие не се, ниту некогаш биле супериорен народ.

Да не биле некогаш древните Македонци, никој не би слушнал за нив. А денес, да не се членки на ЕУ и НАТО, истите оние кои ги плукаат, Грците нема да си дозволат да не го почитуваат меѓународното право и да го негираат македонскиот идентитет, јазик и култура. Односно во недостаток на сопствен да го присвојуваат за нив туѓиот македонски идентитет и култура.

Најново од: Коментари

Европа без место на масата – поука од Букурешт 1913

Во 1913 година, во Букуреш, се одлучуваше за судбината на Македонија. Македонците немаа место на преговарачката маса, немаа сопствена меѓународно призната држава и немаа сила да ја спречат поделбата на својата татковина. Македонија се бореше за слобода и самостојност, но интересите на соседните држави и тогашните големи сили надвладеаја над стремежите на македонскиот народ. Сто […]

Што предвидела Баба Ванѓа за еконимски напредок на Македонија?

Баба Ванѓа (Ванѓелија Гуштерова), позната како „балканскиот Нострадамус“, е родена во Струмица во 1911 година, но поголемиот дел од својот живот го поминала во Петрич, каде што стекнала светска слава. Според едно раскажување што ѝ се припишува на Баба Ванѓа, Македонија ќе има финансиски тешкотии сè додека повторно не проработи рудникот „Алшар“ на планината Кожуф. […]

Непокорниот дух на Македонците – до кога ќе ги трпиме неправдите?

Македонија преживеала војни, поделби и туѓи владеења. Низ сите тие премрежија, Македонците го зачувале својот јазик и култура и изградиле своја држава. Секогаш кога ќе се спомене таа издржливост, се наметнува едно прашање. До кога од нас ќе се очекува да трпиме неправди и да правиме отстапки за прашања што го засегаат нашиот идентитет? Еден […]

Името Македонија од античките записи до уставните измени

Сребрена тетрадрахма од Амфипол со натпис „ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ“ („на Македонците“), 158–150 година пред нашата ера. Музеј на уметност во Кливленд.   Името Македонија е запишано уште во V век пред нашата ера. Од Херодот и библискиот повик до апостол Павле, преку старите карти и делото на Мисирков, до Уставот од 17 ноември 1991 година. Меѓу најстарите […]

Пресказание на Голем Александр (Александар Македонски)

Во Венеција во 1845 година јеромонахот Атанас Македонец го објавил „Пресказание на Голем Александр“ (Александар Македонски), пренесувајќи старо претскажување што, според прологот на книгата, било пронајдено при ископување во Вавилон, во златна кутија, а потоа преведувано на повеќе јазици. Возбудливо видение што му се припишува на Александар Македонски. Текстот е подолг, но вреди да се […]

Уште колку ЕУ ќе нè тапка по рамо?

Европската идеја има смисла ако ги зближува народите и го почитува нивното достоинство. Македонија заслужува јасен и праведен пат до членство, по кој ќе оди со реформи и со зачуван македонски идентитет. За идеите во минатото се гинело, а за нив се гине и денес. Тие ги движат луѓето, ги обединуваат народите и го менуваат […]

Филипче, рејтингот на СДС не се крева со сирена за тревога

Дали Филипче навистина мисли дека патот до повисок рејтинг води преку повисок притисок кај граѓаните? Дека секоја вознемирена фамилија е потенцијален глас, секој исплашен пензионер — политичка добивка, а секој загрижен штедач — публика за следниот настап? СДС на чело со Филипче остава впечаток дека отвори дежурна служба за најавување пропаст. Телефонот постојано ѕвони, сирената […]

За овој настан Македонија нема да бара од Бугарија заедничко историско чествување

На 11 септември 1995 година, на аеродромот кај Штрклево, близу Русе, се собрале околу 3.000 илјади луѓе за да пречекаат вонземјани.  Според архивскиот весникарски напис, околу 3.000 луѓе пристигнале од Варна, Разград, Русе и околните села. Поводот бил најавата дека точно во 11 часот ќе слетаат посетители од наводната планета Криси за да и помогнат […]

To top