Сребрена тетрадрахма од Амфипол со натпис „ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ“ („на Македонците“), 158–150 година пред нашата ера. Музеј на уметност во Кливленд.
Името Македонија е запишано уште во V век пред нашата ера.
Од Херодот и библискиот повик до апостол Павле, преку старите карти и делото на Мисирков, до Уставот од 17 ноември 1991 година.
Меѓу најстарите зачувани писмени сведоштва за името Македонија се делата на Херодот и Тукидид од V век пред нашата ера. Во петтата книга од својата „Историја“, Херодот раскажува како персискиот војсководец Мегабаз испратил пратеници во Македонија кај кралот Аминта. Во „Историја на Пелопонеската војна“, Тукидид ја споменува Долна Македонија, со која тогаш владеел Пердика, и опишува како се ширело македонското кралство.
Во IV век пред нашата ера, под Филип II, Македонија станала водечка воена сила на Балканот. Во 336 година пред нашата ера, Филип II на престолот го наследил неговиот син Александар Македонски. Походите на Александар се протегале од Египет и Персија до реката Инд. По римското освојување, околу 148 година пред нашата ера, името Македонија го добила и римската провинција.
Македонија во Светото писмо
Во Новиот завет, „Македонија“, „Македонец“ и „Македонци“ се спомнуваат вкупно 27 пати во 24 стиха. Името „Македонија“ се јавува 22 пати, а називите „Македонец“ и „Македонци“ уште 5 пати. Со споменувањата во Макавејските книги и во грчката верзија на Книгата Естира, според приложениот текст, вкупниот број е 34 или 35, зависно од преводот.
Најпознатото споменување е поврзано со мисијата на апостол Павле во I век од нашата ера. Во Делата на апостолите, еден Македонец му се јавува на Павле во ноќно видение со повикот „Премини во Македонија и помогни ни!“ Неколку стиха подоцна, Филипи е наведен како град во Македонија и римска колонија.
Името Македонија и називите за Македонците се среќаваат и во Макавејските книги и во грчката верзија на Книгата Естира. Првата книга Макавејска започнува со расказот за победата на Александар над персискиот цар Дариј. Во описот на храмот во Елимаида се споменуваат и оружјето и оклопите што ги оставил Александар, синот на Филип, во стихот во кој се јавува титулата „цар на Македонија“.
Македонија на старите карти
Во Националната библиотека на Франција се чува картата на Герард Меркатор Macedonia, Epirus et Achaia, објавена меѓу 1589 и 1594 година. Кон крајот на XIX век, Македонија се појавува и на карти што го прикажуваат населението во тогашните османлиски области.
Од Мисирков до АСНОМ и независноста
Во 1903 година, годината на Илинденското востание, Крсте Петков Мисирков ја објавил книгата „За македонцките работи“. Во неа се заложил за посебноста на македонскиот народ и за создавање македонски литературен јазик врз основа на централните говори. Во 1913 година, Димитрија Чуповски изработил карта на Македонија. Истата година, по Балканските војни и Букурешкиот договор, најголемиот дел од географската област Македонија бил поделен меѓу Грција, Србија и Бугарија.
На 2 август 1944 година, со Првото заседание на АСНОМ биле поставени темелите на современата македонска државност. Во југословенската федерација, републиката го носела името Народна Република Македонија, а од 1963 година – Социјалистичка Република Македонија. По референдумот од 8 септември 1991 година, Собранието на 17 ноември 1991 година го усвоило првиот Устав на независна Република Македонија.
На 8 април 1993 година, Македонија била примена во Обединетите нации под привремената референца „поранешна југословенска Република Македонија“.
Со Преспанскиот договор, потпишан на 17 јуни 2018 година, кој стапил во сила на 12 февруари 2019 година, било изменето официјалното име на државата. Во членот 7 од договорот, поимите „Македонија“ и „македонски“, кога се однесуваат на нашата држава, се поврзуваат со нејзината територија, јазик, народ, историја, култура и наследство.
На 17 ноември 1991 година, Собранието го усвоил првиот Устав на независна Република Македонија со 92 гласа „за“ и 22 „против“.
На 35-годишнината од донесувањето на Уставот, претседателката Гордана Сиљановска-Давкова потсети дека од усвојувањето на Уставот биле донесени 36 амандмани. Според неа, 15 биле поттикнати одвнатре, а за 21 посредувала меѓународната заедница.
Три и пол децении и 36 амандмани подоцна, останува прашањето како името на државата станало предмет на меѓународни преговори?.
Името Македонија е запишано уште пред нашата ера. Го има во Библијата, го изговараме и денес, а ќе го изговараат и поколенијата по нас.
Македонија ќе остане Македонија, а ние ќе останеме Македонци. Дали тоа им одговара на нашите соседи или на некои домашни предавници, тоа е нивни проблем.
Кој сака да го избрише името Македонија, прво ќе мора да ја препише Библијата. А Библијата ниту се брише ниту се препишува по ничија политичка волја.
Македонија вечна!
Амин!