„Загриженa од руските активности во Западен Балкан, ЕУ одлучи ида се отворикон земјите од овој регион. За почеток, преговорите за пристапување би можеле да бидат отворени со Србија и Црна Гора.

Но, прво, еврокомесарот Јоханес Хан треба да се справи со непријатната, непотребна пречка создадена од грчкиот шовинизам кон Македонија. Приговорите на Грција за името на Република Македонија веќе долго време го блокираат членството на земјата во НАТО и аспирациите кон ЕУ.

Противењето на грчките власти се темели на историската традиција и постоењето на соседен регион во Грција наречен Македонија. Оваа гротеска ситуација е одговорна за употребата – по грчко инсистирање – на посебниот жаргон: „Поранешната Југословенска Република Македонија“.

Спорот ги труе односите на ЕУ во Западен Балкан, област во која се судираат западните и руските интереси.

Со оглед на тоа што ЕУ конечно одлучи да покаже поголем интерес за Западен Балкан, преговорите меѓу Грција и Македонија за ова прашање се интензивираа. Од медијаторот на ОН беа предложени алтернативни имиња, вклучувајќи ги Нова Македонија, Северна Македонија, Горна Македонија и Вардарска Македонија.

Имаше и други смешни барања од Атина, а македонскиот премиер Зоран Заев дури и се согласи на некои – како што е отфрлање на „Александар Велики“ од имињата на меѓународниот аеродром во Скопје и автопатот Е-75.

Македонија не е единствената жртва на ваквото малтретирање. Грчката влада, исто така, се расправа со Албанија околу нафтените и гасните наоѓалишта во Јонското Море и реституцијата и околу албанско етничко малцинство Чами кое беше насилно протерано од Грција по Втората светска војна.

Дури и кога некој ќе погледне подлабоко во историско непријателство помеѓу Турција и Грција, треба да се претпостави дека грешката не лежи исклучиво на турската страна. Додека грчките власти се преправаат дека имаат само мирни намери, тешко е да се игнорираат нивните лоши односи со речиси секој сосед.

Ова не е случајност. Тоа е резултат на претераниот грчки национализам, кој станува обврска за остатокот од Европа.

И тоа не е најлошото од с’е. Многу поголем проблем за Европа е состојбата на јавните финансии во Грција, предизвикана од корупцијата и лошото владеење што ја мачат земјата откако со воен удар беше соборена уставната монархија во 1967 година.
Се чини дека ЕУ има проблеми со одредени членови. Брексит е одличен пример. Но, притисокот и критиките во име на зачувувањето на европскирте вредности се насочени кон Унгарија и Полска, како и кон Австрија и Чешка.

Многу малку критика – но многу финансиска поддршка – е насочена кон Грција. Дипломатските проблеми во земјата, лошото владеење и недостатокот на економска дисциплина се шокантни…

– како што е соучеството на Европа во оваа ситуација. Како може некој да бара од државите од Западен Балкан да го подобрат владеењето и да ги почитуваат границите на своите соседи додека на Грција ѝ е дозволено сè?

Овој вид хипокризија само му штети на кредибилитетот на Европа. Иако сите ние за што е можно повеќе самоопределување за земјите-членки на ЕУ, не можеме а да не запрашаме зошто Европа е толку попустлива кон Грција.

Превземено од