Во 1997 година, на 33-годишна возраст, Ниче Димовски-Македон, по тешка операција на хранопроводот во Германија, паднал во кома која траела седум дена. Преживеал, а подоцна пишувал за своите сеќавања од „другиот свет“. Години подоцна јавно изјавил дека доживеал клиничка смрт и дека имал необични визуелни слики, меѓу кои и визии поврзани со гробот на Александар Македонски.
Визија за гробот на Александар Македонски
На 20 јуни 2012 година Ниче Димовски јавно проговорил за искуство кое предизвикало големо внимание.
Тој тврдел дека доживеал клиничка смрт во странство и дека во таа состојба имал визуелни слики.
Најнеобично било што тие слики, според неговото сведоштво, биле поврзани со гробот на Александар Македонски.
Неговата изјава била:
„Доживеав клиничка смрт во странство и имав визуелни слики, кои повеќето беа поврзани со гробот на Александар Македонски.“
Димовски дополнително тврдел дека местото што го видел во тие визии добро го запомнил и дека сето тоа го опишал во својата книга.
Изјавата била дадена во контекст на неговото дело „Отварање на гробницата на Александар Македонски“.
Дали навистина го видел гробот на Александар?
Ова е прашањето кое неминовно се поставува.
Од историски и научен аспект мора да се биде прецизен: нема археолошки доказ дека визијата на Димовски ја открива вистинската локација на гробот на Александар Македонски.
Лично духовно искуство, колку и да е силно за човекот што го доживеал, само по себе не може да претставува археолошки доказ.
Но тоа не ја прави приказната помалку интересна.
Што навистина му се случувало на Ниче Димовски додека се наоѓал во состојба меѓу животот и смртта?
Дали се работело за сон, за изменета состојба на свеста предизвикана од тешката здравствена состојба или за последица од лековите и медицинските интервенции?
Или, како што самиот верувал, неговата душа навистина доживеала нешто што не може да се објасни со законите на материјалниот свет?
Одговорот останува во сферата на личното сведоштво и верата.
Три средби со смртта
Комата од 1997 година не била единствената животна драма на Ниче Димовски-Македон.
Во 2000 година доживеал тешка несреќа со параглајдер на Галичица. Според објавените биографски податоци, паднал од височина од 42 метри.
Следувале повеќе од два месеца закрепнување и опасност да остане траен инвалид.
Сепак, повторно проодел.
Во 2010 година повторно бил опериран на хранопроводот во Германија. Неговата здравствена состојба била исклучително тешка и придружена со сепса, но и овојпат преживеал и се вратил во Македонија.
Така, човекот кој пишувал за смртта, вечноста, душата и Бога не ги избрал тие теми само како книжевна инспирација.
Тој повеќепати лично се соочил со можноста да го загуби животот.
Од комата до „Бог е жив“
Во 2013 година се појавува неговата книга „Бог е жив – Исповед на чистата душа“.
Во неа неговото лично искуство се претвора во пошироко размислување за човекот, стравот, љубовта, душата и Создателот.
Димовски сметал дека човекот мора да го надмине стравот за да го пронајде мирот во себе. Во биографските записи за неговиот живот се наведува дека бил благодарен на Бога што му дал можност да продолжи да живее и да сведочи за она во што верувал.
Оттука, насловот „Бог е жив“ добива сосема поинакво значење.
За авторот тоа не било само наслов на книга.
Тоа било негово лично уверување по искуството кое засекогаш му го променило животот.
Што се случува кога човекот ќе се приближи до смртта?
Современата медицина ги проучува таканаречените искуства блиски до смртта, при кои некои луѓе опишуваат светлина, чувство на мир, одвојување од телото, средби со починати блиски или брзо навраќање на сопствениот живот.
Науката нуди различни невролошки и физиолошки можни објаснувања за ваквите доживувања.
Религијата, пак, со векови зборува за душата и за постоењето по телесната смрт.
Меѓу тие два погледа останува човекот и неговото лично искуство.
А Ниче Димовски-Македон бил убеден дека она што го доживеал било повеќе од обичен сон.
Сведоштво што останува
Можеме да веруваме или да не веруваме во неговите визии.
Можеме да бараме медицинско објаснување или да ги гледаме како духовно искуство.
Но не треба да му припишуваме нешто што не може да се докаже, ниту, пак, да го премолчиме она што самиот јавно го сведочел.
Според објавените биографски податоци, во 1997 година Ниче Димовски-Македон поминал седум дена во кома.
Подоцна самиот јавно изјавил дека доживеал клиничка смрт и дека имал визуелни слики поврзани со гробот на Александар Македонски.
Дали тоа што го видел било производ на човечкиот мозок во една крајна состојба или допир со нешто што се наоѓа надвор од нашето материјално постоење?
Тоа прашање останува отворено.
Но човекот кој се вратил од седумдневната кома го поминал остатокот од својот живот обидувајќи се да ја пренесе пораката што самиот ја извлекол од своето искуство:
Да не се живее во страв. Да се верува во животот, во љубовта и во Бога.
И токму затоа неговото сведоштво и денес го отвора едно од најстарите човечки прашања:
Дали смртта навистина е крај – или само премин кон нешто што сè уште не го разбираме?
