Македонска Нација
Наместо да навиваат за успех на државата, во СДС повторно гледаат политичка шанса во секој можен неуспех на Македонија.
СДС триумфално соопштува дека истекува рокот што премиерот Христијан Мицкоски го поставил за исполнување на точките од Реформската агенда до 1 јуни.
Наместо да ги интересира дали Македонија ќе добие нови европски средства, дали ќе се реализираат важни реформи и дали државата ќе напредува, нивната главна желба е да докажат дека Македонија не успеала.
Толку многу една опозициска партија да работи против сопствената држава ретко може да се сретне било каде во светот. Наместо да се радува на секој успех на Македонија, СДС со нетрпение го чека секој можен неуспех за потоа политички да профитира од него.
Уште почудно е што понекогаш изгледа како повеќе да се грижат за интересите на источниот сосед отколку за интересите на сопствената држава. Во својот политички занес, како да забораваат дека се опозиција во Македонија, а не влада во Бугарија.
Во Македонија им смета Владата предводена од ВМРО-ДПМНЕ. Им сметаат новинарите кои не ја следат нивната политичка матрица. Им смета секој поранешен функционер кој ќе се осмели да им каже дека вака не се води политика и дека вака не се добива довербата на граѓаните. Наместо самокритика, тие веднаш лепат етикети – предавници, платеници, соработници на власта.
Постои една стара народна мудрост: Кога еден човек ќе ти каже дека грешиш, можеш да мислиш дека не е во право. Кога втор ќе ти го повтори истото, веќе треба да се замислиш. Но кога трет, четврт и петти човек ќе ти укажуваат на истите грешки, тогаш проблемот можеби не е кај сите други, туку кај тебе и ти треба психијатар.
Токму тоа денес му се случува на СДС. Пораз на парламентарни избори, пораз на претседателски избори, пораз на локални избори, катастрофални анкети, пад на довербата кај граѓаните и незадоволство дури и во сопствените редови. Наместо сериозна анализа зошто народот ги казни, тие продолжуваат по истиот пат.
Како да постои политичка стратегија според која неуспехот на Македонија треба да стане успех на СДС. Но тоа е опасна и погрешна логика. Ниту една политичка партија не може да гради иднина врз желбата сопствената држава да не успее.
Граѓаните одамна ја препознаваат таа политика. Затоа и довербата кон СДС продолжува да паѓа. Наместо да нудат визија, тие нудат песимизам. Наместо надеж, тие нудат критика за сè и за секого. Наместо државни интереси, премногу често оставаат впечаток дека работат според туѓи агенди.
Најтажно од сè е што кај нив речиси никогаш не може да се забележи радост кога Македонија постигнува успех.
Ако Владата обезбеди инвестиција – тие бараат причина зошто тоа не е добро.
Ако се отвори нова фабрика – тие бараат недостатоци.
Ако Македонија добие позитивни оценки или поддршка од меѓународни партнери – тие веднаш бараат начин да ја омаловажат веста.
И додека денес со нетрпение го чекаат наводниот неуспех на Владата, изгледа никој не им кажал дека утре е 1 јуни. Ден кога граѓаните повторно ќе се разбудат во својата Македонија, ќе ги решаваат своите секојдневни предизвици и ќе ја градат иднината на својата држава. Македонија ќе продолжи да оди напред, со или без поддршката на Филипче и СДС.
Затоа вистинското прашање не е дали Владата исполнила одреден рок. Вистинското прашање е кога СДС конечно ќе почне да се радува на успехот на Македонија исто толку силно колку што денес се радува на секој нејзин можен неуспех. Затоа што државата не е партија, а успехот на Македонија треба да биде заедничка цел на сите, без разлика дали се на власт или во опозиција.
