Политиката не е навивачка трибина, ниту пазар за дневни пресметки. Особено не на 9 Мај — денот кога Европа се сеќава на победата над фашизмот, но и денот кога европските народи испраќаат порака за единство, достоинство и државничка зрелост. Токму затоа, сцената која Македонија ја виде во дворот на Владата, пред споменикот „Ослободители на Скопје“, не беше само политички судир. Беше уште еден доказ дека дел од македонската опозиција одамна ја изгуби границата меѓу критика и политичка деструкција.
Во Европа, опозицијата напаѓа влади, бара одговорност, организира протести, критикува политики. Но, тешко дека некаде може да се види лидер на опозициска партија на Денот на Европа да посака премиерот на сопствената држава да биде „персона нон грата“. Тоа не е европска вредност. Тоа е политичка омраза претворена во јавен настап.
Кога Венко Филипче вели дека Христијан Мицкоски треба да биде „персона нон грата“, тој всушност испраќа порака дека за него не постои Македонија надвор од партиската пресметка. Наместо барем на еден ден да покаже минимум државнички капацитет и чувство за национален интерес, тој избра да продолжи со реториката на поделби, навреди и закани.
Особено е симптоматично што Филипче повторно ја турка приказната дека единствениот пат кон Европа е преку нови отстапки и уставни измени по секоја цена. Како да не научивме ништо од годините зад нас. Како да народот заборавил дека токму политиката на „сè прифаќаме само да добиеме датум“ ја донесе Македонија во состојба на национално понижување, а не во европски просперитет.
Премиерот Мицкоски испрати јасна порака: „Пазар со идентитетот никогаш нема да правам“. Тоа е став кој можеби не му се допаѓа на Филипче, но е став кој го чувствуваат и огромен број граѓани. Затоа што народот е уморен од политичари кои секоја национална тема ја претвораат во монета за поткусурување со странски центри на моќ.
Но уште поопасно е нешто друго. Филипче не нуди визија. Не нуди економија, реформи, стратегија, ниту конкретен план за подобар живот. Единствената политичка платформа која ја слушаме е: „Направете уставни измени или сте против Европа“. Тоа е старата матрица на СДС — политика на страв, уцени и создавање вештачки непријатели.
Иронијата е огромна. На Денот на победата над фашизмот, ден кој треба да симболизира отпор против авторитарни и едноумни политики, токму Филипче настапи со реторика во која секој што не се согласува со него е анти-европски, изолиран и виновен. Тоа не е демократски дух. Тоа е политичка нетрпеливост спакувана во европска амбалажа.
Македонија не смее повторно да стане заложник на политичари кои мислат дека до власт се доаѓа преку оцрнување на сопствената држава и сопствениот народ.
Времињата се сменија. Граѓаните повеќе не паѓаат така лесно на приказни за „спасители“ кои секогаш пред избори ја продаваат истата формула: прво прифати сè што ќе ти побараат, а потоа можеби ќе добиеш европска иднина.
Европа не се гради со понижена држава. Европа не се гради со навреди кон сопствениот премиер пред странски фактори. И Европа сигурно не се гради со политичари кои на национални празници шират омраза наместо единство.
На Македонија денес ѝ треба достоинство, а не сервилност. Државничко однесување, а не политички перформанси. И најмалку од сè ѝ треба опозиција која повеќе личи на гласноговорник на туѓи агенди отколку на претставник на сопствениот народ.
МН