Македонска Нација
Седум години СДС управуваше со Македонија. Седум години имаше можност да покаже знаење, способност и одговорност. Имаше власт, институции, буџет, меѓународна поддршка и доволно време барем едно големо ветување да го претвори во трајна корист за граѓаните.
Резултатот го оценија граѓаните на избори.
Денес, наместо сериозна анализа на сопствените грешки и понуда со која би ја повратила довербата, партијата се обидува да го одржува своето присуство со соопштенија, конструкции и теми произведени за еднодневна медиумска употреба. Од удобни канцеларии и луксузни летувалишта се испраќаат драматични пораки со една единствена цел: јавноста барем за момент да се потсети дека СДС сè уште постои на политичката сцена.
Но рејтинг не се добива со фабрикување афери. Довербата не се враќа со прес-конференции без докази. А политичкиот пад не се запира со ставање туѓи зборови во туѓа уста.
Најновиот пример е обидот на СДС да произведе „изјава“ на министерот за надворешни работи Тимчо Муцунски. Партијата тврди дека тој рекол оти разговорите за европските интеграции се водат „под радарот“.
Проблемот е едноставен: наместо автентична снимка на која Муцунски ги изговара тие зборови, пред јавноста се вртат медиумски наслови и новинарски интерпретации.
Затоа нема потреба од уште едно долго партиско соопштение. Нема потреба од нова прес-конференција, нова драматизација или ново прераскажување.
Потребна е само снимката.
Не насловот.
Не партиската интерпретација.
Не туѓото прераскажување.
Снимката на која Муцунски лично вели дека разговорите се водат „под радарот“.
Доколку СДС располага со таква снимка, нека ја објави целосно и без монтирање. Јавноста ќе ја слушне, ќе ја види и сама ќе донесе заклучок. Но ако снимка нема, тогаш Венко Филипче и раководството на партијата ѝ должат објаснување на јавноста: како од еден медиумски наслов произвеле директен цитат, а потоа тој цитат го претставиле како непобитен факт?
Разликата меѓу „новинар напишал“ и „министер изјавил“ не е ситница. Таа е основата на одговорното информирање и на чесната политичка дебата.
Во демократијата секој има право на сопствено мислење. Опозицијата има право да ја критикува Владата, да поставува тешки прашања и да бара отчет за секој разговор поврзан со македонските национални и државни интереси. Тоа не е само нејзино право, туку и нејзина должност.
Но никој нема право на сопствени факти.
Токму тука се гледа вистинската криза на СДС. Таа не е само криза на рејтингот, туку криза на политичката содржина. Партија што седум години беше на власт денес би требало да има кадри, искуство, анализи и разработени политики. Наместо тоа, гледаме лов по наслови, конструирање цитати и секојдневни обиди од ништо да се произведе скандал.
СДС сè уште не сфаќа дека граѓаните не бараат погласни соопштенија, туку одговори. Не бараат измислени сензации, туку одговорност за седумгодишното владеење. Не ги интересира колку пати партијата ќе се појави во дневните вести, туку дали научила нешто од изборниот пораз.
Засега, одговорот не е охрабрувачки.
Додека партиското раководство се обидува со медиумски конструкции да докаже дека СДС сè уште е важен фактор, довербата на граѓаните не покажува видливо закрепнување. Очигледно, ниту една десетинка не се освојува со измислен цитат. За неа се потребни работа, кредибилитет и признавање на сопствените грешки.
А кога една опозиција, поради недостиг од аргументи, почнува да гради политика врз зборови за кои не може да покаже автентична снимка, тогаш нејзиниот проблем одамна не е „под радарот“.
Иронијата е во тоа што СДС постојано зборува за некакви разговори „под радарот“, а токму самата партија сè повеќе исчезнува од политичкиот радар на граѓаните.
