Ацо Македон Крстески
Во изминатите денови, по моите две колумни за изборните реформи, прочитав голем број коментари.
Некои се согласуваа.
Некои не.
Но едно прашање постојано се повторуваше: „Зошто некој што живее во странство да одлучува за оние што живеат во Македонија?“
Тоа е легитимно прашање.
Но дозволете и јас да поставам едно.
Дали Македонецот престанува да биде македонски државјанин во моментот кога ќе ја премине границата?
Се сеќавам на очите на мојот татко кога заминувавме.
Се сеќавам на насолзените очи на мајка ми додека нè испраќаше.
Тоа не беа лица на луѓе кои престануваат да бидат Македонци.
Тоа беа лица на луѓе кои со себе носат цело едно село, цела една улица, цела една татковина, во еден куфер и во едно срце што никогаш не се смалува.
Дали во тој момент нашиот човек престанува да ја сака својата татковина?
Дали престанува да се грижи за своите родители, браќа, сестри, деца и пријатели што останале дома?
Дали престанува да сонува еден ден да се врати, да седне на истата клупа и да ја помириса истата земја?
Ако одговорот е „не“, тогаш зошто толку лесно го отстрануваме од демократскиот живот на сопствената држава?
Македонија постојано ги повикува своите иселеници да инвестираат.
Да отвораат компании.
Да купуваат имот.
Да ги носат своите знаења и искуства.
Да ги учат своите деца на македонски јазик, дури и кога тој јазик им доаѓа само преку гласот на баба преку телефон.
Да не ја заборават татковината, иако татковината понекогаш заборава на нив.
Но кога ќе дојде прашањето за нивното право да учествуваат во изборот на институциите на државата, тогаш одеднаш слушаме:
„Вие не живеете овде.“
Тоа, според мене, е противречност што боли.
Не можеме да ги сметаме за свои кога градат куќи за старост што можеби никогаш нема целосно да ја доживеат тука, кога инвестираат, кога донираат, кога плачат од далечина за секој погреб на кој не можеле да дојдат, а да ги заборавиме кога станува збор за нивното уставно право на глас.
Нашите иселеници не се туѓо тело.
Тие се дел од македонскиот народ.
Дел од македонската историја, испишана и на туѓи јазици, но со македонско срце.
Дел од македонската сегашност, дури и кога таа сегашност мириса на туѓ град, а не на роден праг.
И, убеден сум, ќе бидат важен дел и од македонската иднина.
Затоа не треба да се плашиме од нивниот глас.
Треба да се радуваме што, и покрај сите години поминати далеку од дома, и покрај студените зими во туѓина и празниците поминати сами, тие сè уште сакаат да бидат дел од Македонија.
Држава што ги отстранува своите иселеници постепено ја губи врската со сопствениот народ.
Држава што ги почитува, ги слуша и ги вклучува, станува посилна.
Јас не барам привилегии за нашите иселеници.
Барам Македонија да не ги дели своите државјани на „наши“ и „ваши“, на „домашни“ и „иселеници“.
Барам да ги гледаме како едно семејство, разделено од растојание, но никогаш од крв.
Зашто границите можат да ги разделат луѓето.
Но не смеат да го разделат народот.
