Македонска Нација
Изјавата на Борисов ја урна тезата дека уставните измени се последната пречка за ЕУ и повторно го отвори прашањето колку далеку СДС е подготвен да оди во отстапките за да се врати на власт.
Токму на ова прашање денес нема одговор.
Граѓаните не го испратија СДС во опозиција поради една грешка или еден неуспешен потег. Ги испратија во опозиција поради политика во која партискиот интерес премногу често беше ставен пред националниот интерес. Поради политика на отстапки претставувани како историски успеси, на ветувања што никогаш не се остварија и на компромиси кои секогаш требаше да бидат „последни“, а никогаш не беа.
Постои суштинска разлика меѓу политиката како служба на народот и политиката како средство за освојување на власта. Кога државата се доживува како дом, одлуките се носат со одговорност кон идните генерации. Кога се доживува како плен, тогаш националните интереси стануваат монета за поткусурување, а граѓаните средство за политички опстанок.
Историјата на Македонија јасно покажува дека најголемите национални отстапки се случуваа токму во периодите кога СДС беше на власт. Од промената на знамето, преку промената на името, па сè до прифаќањето на обврски и условувања поврзани со историјата, јазикот и идентитетот – секогаш постоеше некое „повисоко добро“ со кое се оправдуваше секоја нова отстапка.
Но најсилниот удар врз политиката на СДС не дојде од нивните противници во Македонија. Дојде од Софија.
Со една единствена изјава, Борисов ја урна приказната што со години ја слушаше македонската јавност. Ако уставните измени не се крај, туку почеток, тогаш целата политичка конструкција на СДС паѓа во вода. Паѓа тезата дека само уште еден чекор нè дели од Европа.
Паѓа тезата дека повеќе нема да има нови услови, а што следува потоа?
Нови блокади во текот на преговорите?
Нови барања за учебниците?
Нови барања за историјата?
Нови барања за јазикот?
Нови барања за идентитетот?
Особено загрижува фактот што Венко Филипче не покажува суштинска разлика од политиката на Зоран Заев. Наместо да извлече поука од грешките што го доведоа СДС до историски пораз, тој продолжува по истиот пат. Наместо да бара цврсти гаранции за Македонија, тој ги релативизира бугарските барања и уверува дека идентитетот не е загрозен.
Во време кога од Бугарија повторно доаѓаат пораки со кои се оспоруваат делови од македонската историја, јазик и културен идентитет, таквиот пристап не е државнички. Сè повеќе се создава впечаток дека за СДС и Филипче поважно е да добијат поддршка од надвор отколку доверба од сопствениот народ. А токму затоа денес се во опозиција.
Македонија има потреба од европска иднина, но не по цена на сопственото достоинство. Европскиот пат мора да биде пат на заемна почит, а не пат на бескрајни уцени и нови условувања. Националниот идентитет, јазикот, културата и историјата не смеат да бидат предмет на политичко пазарење.
Граѓаните веќе еднаш ја испорачаа сметката за политиките на отстапки, понижувања и лажни ветувања. Ако СДС продолжи по истиот пат, нема само да остане во опозиција – ќе стане политички симбол на една погрешна епоха во која за власт беа подготвени да се откажат од сè, освен од сопствените амбиции.
Затоа СДС денес е во опозиција. А ако и понатаму заради власт е подготвен да ја жртвува државата и националните интереси, ќе остане таму сè додека македонскиот народ ја препознава и ја казнува таквата политика.
Народот може да прости грешка, но никогаш не простува предавство на сопствените национални интереси.
