Германскиот канцелар Фридрих Мерц предложи Украина да добие статус на „придружна членка“ во ЕУ како преоден чекор кон полноправно членство, со образложение дека тоа би помогнало во постигнувањето договор за завршување на војната. Овој предлог уште еднаш ги отвора прашањата за двојните стандарди што Брисел ги применува кон различни држави.
Европската Унија постојано зборува за европски вредности, еднаквост и почитување на принципите, но реалноста покажува поинаква слика. За едни држави се создаваат специјални механизми, политичка флексибилност и забрзани процедури, додека за други важат строги, долготрајни условувања и понижувања. Токму тоа создава чувство на неправда и разочараност кај македонските граѓани.
Македонија одамна покажа дека стратешки е определена за европскиот пат, но наместо јасна поддршка и фер третман, со години добива нови условувања и политички блокади. Прашањето што сè погласно се поставува е: дали критериумите на Европската Унија навистина важат еднакво за сите, или зависат од геополитички интереси и моментални политички околности?
Додека за Украина се бараат нови модели и специјални статуси, Македонија со децении останува во европската чекална, и покрај бројните отстапки, компромиси и исполнети барања. Наместо затворање на спорните прашања, постојано се отвораат нови услови кои директно навлегуваат во националниот идентитет, јазикот и историјата.
Во изминатите децении Македонија прифати серија крупни политички и национални отстапки и понижувања со цел да го продолжи патот кон Европската Унија:
- Промена на државното знаме во 1995 година.
• Промени на Уставот поради спорот со Грција.
• Прифаќање на привремената референца „Поранешна Југословенска Република Македонија“ (ФИРОМ).
• Потпишување на Prespa Agreement.
• Промена на уставното име во „Република Северна Македонија“.
• Промена на лични документи, институции, табли, пасоши и државни ознаки.
• Ревизија на учебници и историски содржини.
• Формирање мешовити историски комисии со Бугарија и Грција.
• Потпишување на Договорот за добрососедство со Бугарија.
• Прифаќање на францускиот предлог.
• Обврска за внесување на Бугарите во Уставот како нов услов за продолжување на евроинтеграциите.
• Континуирано прифаќање на политички притисоци поврзани со историјата, јазикот и идентитетот.
И покрај сите овие отстапки, Македонија сè уште нема јасна гаранција за членство во Европската Унија.
Македонија треба да продолжи со реформите пред сè заради самата себе, заради подобар систем, посилни институции и поквалитетен живот за своите граѓани. Но, никогаш повеќе не смее да прифаќа бескрајни уцени и понижувачки услови кои доаѓаат како на лента, бидејќи по секое исполнето барање, по автоматизам следува ново. Европскиот пат не смее да значи откажување од сопствениот идентитет, историја и национално достоинство.
