Мане Јаковлески
Изјавата на Венко Филипче дека „никој не му се плаши на Мицкоски“ ме потсети на деновите од младоста, кога двајца тинејџери ќе се скараа во маало, а работата ќе дојдеше до работ на тепачка.
Во таквите ситуации, послабиот обично најгласно се обидуваше да покаже дека е силен. Ќе ги подвиткаше ракавите, ќе го кренеше гласот и храбро ќе викнеше:
„Никој не ти се плаши!“
А потоа, без многу церемонии, ќе почнеше да се повлекува наназад. Прво еден чекор, потоа уште два, па ќе се најдеше на другиот крај од улицата. Се разбира, не затоа што се плаши, туку затоа што „не сакал проблеми“.
Од безбедна далечина повторно ќе довикнеше: „Дојди, ако смееш!“ Но само под услов посилниот да не тргне навистина кон него.
Така некако звучи и политичката храброст на Венко Филипче.
Филипче зборува за сила, решителност и непоколебливост, но најчесто од прес-конференции, партиски говорници и однапред подготвени настапи. Таму е лесно да се биде храбар. Микрофонот не возвраќа, говорницата не поставува прашања, а партиската публика аплаудира по команда.
Вистинската политичка храброст, сепак, не се докажува со извикување дека „никој не се плаши“. Таа се покажува во директна дебата, со аргументи, пред јавноста и со конкретни предлози за проблемите на граѓаните.
Кога некој постојано чувствува потреба да објаснува дека не се плаши, кај народот веднаш се јавува сомнеж дека можеби токму стравот е причината за толкава бучава.
Зашто храбриот човек обично не вели дека е храбар. Тој едноставно застанува и се соочува.
А оној што вика „никој не ти се плаши“, додека полека се повлекува наназад, само се надева дека другиот нема да забележи дека веќе ги врзал патиките за трчање.
Затоа изјавата на Филипче повеќе личи на маалска закана отколку на сериозна политичка порака: „Никој не му се плаши на Мицкоски!“
Само, за секој случај, нека не му се приближува премногу. Најверојатно токму затоа Филипче го нема ни во Собранието – таму растојанието до Мицкоски е значително помало.
