Македонска Нација
Се повторува една лоша појава: политичката решителност да се покажува со речник на заплашување.
Иако Заев тогаш се бранеше дека неговите зборови биле извадени од контекст, споредбата се наметнува поради самите употребени изјави.
Филипче имаше можност да покаже поинаков начин на водење на СДС — со аргументи, самокритика и отворена расправа. Наместо тоа, со ваквиот настап потсетува на најгрубите изјави на својот претходник Зоран Заев.
Венко Филипче има право да ја критикува власта, да се спротивставува на политиките на премиерот и да одговара на критиките во сопствената партија. Но јавната функција носи и обврска: несогласувањето да се изразува со аргументи и со почитување на достоинството на луѓето.
На прес-конференцијата во Собранието, на сопартијците од „Платформа 12.05“ им порача: „Нека ми се тргнат од патот, затоа што ќе ги згазам како шлепер жаба“. Пораката беше насочена кон луѓе што го критикуваат актуелното раководство и бараат промени во партијата.
Што треба да разберат членовите на СДС од таквата порака? Дека имаат право на сопствен став само додека тој му одговара на претседателот Филипче?
Филипче треба да објасни зошто критиките се неосновани, кои решенија ги предлага и како ќе ја добие довербата на членството. Со порака дека ќе ги „згази“, Филипче ја претвора расправата за иднината на партијата во лична пресметка.
Во истиот јавен настап, критикувајќи ја политиката на Христијан Мицкоски кон Европската Унија, употреби и навредлива квалификација со зборот „идиот“.
Таквата навреда не докажува дека неговата европска политика е подобра. Граѓаните заслужуваат да слушнат какви гаранции предлага, како ќе се заштитат македонските интереси и што конкретно би направил поинаку. Навредувањето на премиерот не е одговор на ниту едно од тие прашања.
Од каде доаѓа впечатокот на толкава нервоза? Според мојата политичка оценка, една можна причина е притисокот од оспорувањето на неговото лидерство во сопствените редови.
Критиката од политички противник лесно се претставува како партиски напад. Потешко е кога прашањата доаѓаат од сопартијци што ја познаваат организацијата и јавно бараат поинаков правец.
Неговиот одговор остава впечаток дека несогласувањето го доживува како пречка што треба да се отстрани. Тоа е слабост во начинот на водење партија. Авторитетот се гради со доверба, резултати и способност да се слушне критика.
Заканувачкиот речник може да предизвика молк, но молкот не значи поддршка.
Можно е Филипче со ваквиот настап да се обидува да покаже решителност и да го мобилизира членството. Меѓутоа, кога решителноста се изразува преку понижување, ефектот може да биде спротивен: дополнително да ги продлабочи поделбите и да ги оддалечи луѓето што очекуваат сериозна политичка понуда.
И неговите оценки за образованието заслужуваат критичко разгледување. Во интервјуто од 17 септември зборуваше за неписменост во контекст на ПИСА, а одделно за катастрофално знаење на факултетите.
Тоа не треба непрецизно да се прераскажува како една иста изјава за сите студенти. Сепак, како професор, тој има обврска покрај критиката да објасни и што самиот презема за подобро знаење.
Каква порака им испраќа на граѓаните човек што сака да управува со државата, а на сопартијците им зборува за „газење“? Ако на критика во сопствената партија одговара вака, како ќе ја прифаќа критиката од јавноста?
Луѓето што бараат одговори не се пречки на патот што треба да ги прегазите.
