Повторно на политичката сцена се враќа добро познатата реторика на СДС и нивните наследници – дека Македонија нема иднина ако веднаш не ги прифати бугарските барања и ако Бугарите не влезат во Уставот.
Венко Филипче денес настапува како гласноговорник на таа политика, обидувајќи се јавноста да ја убеди дека не постои друга опција, ниту достоинствен пат за државата. Но граѓаните добро паметат кој ја донесе Македонија во оваа состојба. Истите тие структури кои денес зборуваат за „европски вредности“ се луѓето кои прифаќаа ултиматуми без национален консензус, ги потценуваа чувствата на народот и ја туркаа државата во постојани отстапки.
Наместо цврста дипломатија и заштита на македонските позиции, тие избраа политика на сервилност, надевајќи се дека со секое ново попуштање ќе добијат политичка поддршка однадвор и спас за сопствените политички кариери.
Венко Филипче денес не нуди визија за Европа, туку продолжение на политиката на безусловно прифаќање на туѓи барања. Најопасно е што тоа се претставува како „единствен пат“, како Македонија да нема право на достоинство, државничка позиција и црвени линии. Тоа не е европеизам, туку обид за нормализација на понижувањето.
Кога една држава е доведена во ситуација постојано да менува позиции, идентитетски формулации и историски отстапки за да добие ветување наместо гаранција, тогаш проблемот не е во народот, туку во политичарите кои без отпор ги прифаќаат условите. А уште потрагично е кога тие политичари се претставуваат како спасители, иако токму нивните политики ја отворија вратата за ваквите уцени.
Филипче денес делува како продолжена рака на истата структура која со години ја претвораше Македонија во држава без самодоверба. Под сенката на Зоран Заев и струмичкиот клан, повторно се турка приказната дека секое спротивставување на бугарските барања е „антиевропско“, а секое прифаќање на понижување е „државничка зрелост“. Но народот веќе гледа дека зад таа реторика не стои грижа за европската иднина, туку политички опстанок на истрошени и компромитирани елити.
До кое дереџе ја донесоа европската перспектива на Македонија ако денес како најголем „реформски“ успех се продава бришењето на сопствените позиции и прифаќањето на туѓи диктати? Ако единствениот пат кон Европа е преку распродажба на националните интереси, тогаш проблемот не е во Македонија, туку во луѓето кои со години ја воделе без чувство за државен интерес и национално достоинство.
Македонија не смее да биде заложник на политичари кои се подготвени на сè за сопствен спас. Европска иднина не се гради со наведната глава, туку со достоинство, принципи и јасна заштита на националните интереси.
Ознаки: Венко Филипче, Зоран Заев, уставни измени, Бугарија, Македонија, национални интереси, СДСМ, европска иднина, македонски идентитет, политика