Синдикатите отсекогаш биле создадени како механизам за заштита на работниците, за подобри плати, подобри услови за работа и за одбрана на достоинството на луѓето кои со својот труд го создаваат општеството. Нивната основна цел не е политичко профилирање, ниту лична промоција на синдикалните лидери, а уште помалку обезбедување привилегии и луксузен живот за поединци на сметка на членството.
Во време кога илјадници работници едвај врзуваат крај со крај, кога многу семејства внимателно го планираат секој денар за да го поминат месецот, јавноста со право поставува прашања за тоа како се трошат средствата со кои располагаат синдикалните организации. Секој денар што доаѓа од членарините на работниците мора да биде оправдан, транспарентен и насочен кон подобрување на нивната положба.
Работниците не плаќаат членарина за нивните претставници да се претвораат во привилегирана елита. Не плаќаат за некој да ужива во удобности и луксуз додека тие се борат со ниски примања, растечки трошоци и неизвесна иднина. Напротив, очекуваат нивните синдикални претставници да бидат пример за одговорност, скромност и посветеност.
Секој синдикален лидер има морална обврска да покаже дека интересите на работниците му се на прво место. Кога во јавноста се создава впечаток дека поединци повеќе се грижат за сопствениот комфор отколку за проблемите на членството, тогаш неизбежно се нарушува довербата во институцијата што треба да биде столб на работничката солидарност.
Затоа, синдикатите мора да останат верни на својата изворна мисија – борба за работничките права, за подобри услови за работа, за повисоки плати и за поголема социјална правда. Сè друго е отстапување од принципите врз кои се темели синдикалното организирање.
Работниците заслужуваат силни, чесни и одговорни синдикати. Тие не се должни да финансираат ничиј луксузен живот, туку да добијат вистинска заштита и поддршка во секојдневната борба за подобар животен стандард. Затоа синдикатите постојат – за работниците, а не за луксузирање на нивните лидери.
