Наместо национално обединување во одбрана на македонските интереси, лидерот на СДС уште еднаш застана на страната на политиките што ги оспоруваат македонскиот идентитет, јазик и историја.
За миг се чинеше дека Венко Филипче конечно ќе покаже државничка зрелост и ќе ги стави националните интереси над партиските калкулации. Подадената рака од претседателот на ВМРО-ДПМНЕ, Христијан Мицкоски, за создавање заеднички национален фронт во одбраната на македонските интереси, јазикот, идентитетот и историјата, беше можност што ретко се добива.
Но, наместо обединување околу државните приоритети, Филипче повторно го избра добро познатиот пат – патот на сервилност кон политиките што доаѓаат од Софија. Со своите ставови и настапи тој уште еднаш потврди дека останува најверниот застапник на бугарските позиции во Македонија, подготвен без отпор да ги прифаќа диктатите и ултиматумите кои директно удираат врз македонскиот национален идентитет.
Додека Македонија се соочува со обиди за оспорување на нејзиниот јазик, историја и културно наследство, Филипче не застанува на страната на сопствениот народ. Напротив, секоја негова политичка порака сè повеќе наликува на ехо на ставовите што ги промовира официјална Софија. Затоа не е чудно што сè поголем број граѓани го доживуваат како политичар кој повеќе ги брани туѓите отколку македонските интереси.
Венко Филипче треба да разбере дека времето кога СДС можеше да ја продава секоја отстапка како „европска вредност“ одамна заврши. Македонските граѓани научија дека европската иднина не смее да се гради врз откажување од сопствениот идентитет, јазик и историска вистина. Европа не е понижување, Европа е достоинство. Европа не е бришење на националната меморија, туку почитување на различностите.
Додека Филипче и СДС остануваат заробени во политиките на минатото, ВМРО-ДПМНЕ се обединува со народот околу јасна државна стратегија – Македонија во Европската Унија, но со исправена глава, без национални отстапки и без прифаќање на уцени. Европскиот пат мора да биде заснован на реформи, економски развој и Копенхашките критериуми, а не на билатерални диктати.
Во меѓувреме, резултатите на Владата предводена од ВМРО-ДПМНЕ се видливи. По економскиот хаос што го остави седумгодишното владеење на СДС, Македонија бележи седум последователни квартали со раст на БДП од три или над три проценти. Исплатени се четири милијарди денари заостанати субвенции што СДС ги остави неплатени кон земјоделците, како и 350 милиони денари за неисплатени плати во Национални шуми и Водостопанство.
Разликата е очигледна и на нивите. Додека во времето на СДС земјоделците протестираа поради ниски откупни цени и доцнење на субвенциите, денес финансиската поддршка се исплаќа редовно и навреме. Резултатот е зголемено производство на кравјо и овчо млеко, раст на производството на јајца и свинско месо, како и рекорден откуп на повеќе од 300.000 тони пченица.
И кај платите разликата е драстична. Во повеќе сектори веќе се потпишани колективни договори и донесени одлуки за континуирано покачување на примањата во образованието, здравството, одбраната и јавниот сектор, со проекции за раст од 40 до 50 проценти до крајот на мандатот.
Затоа денес граѓаните јасно ја гледаат разликата. На едната страна се ВМРО-ДПМНЕ и народот, обединети околу развојот на Македонија и заштитата на националните интереси. На другата страна остануваат Венко Филипче и СДС, политички заглавени меѓу неуспесите од минатото и обидите да ги оправдаат политиките што ја оддалечија државата од сопствениот народ.
Македонија ќе продолжи да се движи напред. А оние што ги ставаат туѓите интереси пред македонските ќе останат таму каде што граѓаните веќе ги испратија – во длабока политичка опозиција.
