Македонија заслужува опозиција што нуди решенија за подобар живот и бара гаранции за државните интереси. Европската иднина не смее да биде алиби за бескрајни отстапки.
Венко Филипче сè повеќе остава впечаток дека политиката ја свел на една задача: да биде против власта, дури и кога е потребна сериозна расправа за инвестициите, индустријата и економскиот развој на Македонија. СДС, наместо да понуди убедлива програма, се заглавува во оспорувања, обвинувања и партиски пресметки.
За инвестициите има забелешки. За рудниците има забелешки. За дата-центрите има забелешки. Но каде се конкретните решенија? Кои проекти ги предлага Филипче, какви работни места ќе отвори и со каква економска политика ќе ги задржи младите во Македонија?
Не се гради држава со секојдневно партиско негодување. Не се отвораат фабрики со прес-конференции, ниту се полнат семејните буџети со празни обвинувања.
Секоја инвестиција мора да се оценува според јасни критериуми: дали е законска, дали ја штити животната средина и дали носи корист за граѓаните. Тоа е обврска и на власта и на опозицијата. Но критиката има тежина кога е поткрепена со факти и придружена со остварлива алтернатива. Кога сè се отфрла однапред, без да се понуди решение, таа се претвора во политичка кочница.
Токму тука се отвора најголемата противречност во политиката на Филипче и СДС. За развојните проекти — сомнежи и противење. За уставните измени — решителност и повици да се направи следната отстапка.
Нивниот пристап остава впечаток дека редоследот е однапред утврден: прво Бугари во Уставот, па сè останато.
Но каде се гаранциите за Македонија?
Кој гарантира дека по уставните измени нема да следува нов услов? Кој гарантира дека македонскиот јазик, историјата и идентитетот нема повторно да станат предмет на политички притисок? Кој ќе ја преземе одговорноста ако Македонија ја направи отстапката, а патот кон членството повторно биде блокиран?
Доста е од политиката „прифатете сега, за последиците ќе зборуваме потоа“. Македонија не е бланко чек, а Уставот не е партиски тефтер за запишување туѓи барања.
Во ова прашање, Филипче ја следи политичката линија што ја застапуваше Зоран Заев. Затоа мора да објасни зошто граѓаните повторно би му верувале на пристапот што крупните отстапки ги претставува како последна пречка пред подобрата иднина. По промената на државното име, јавноста има полно право да бара јасни обврски и гаранции пред секој следен чекор.
Не е доволно да се изговори „Европа“ и со тоа да се затвори расправата. Европската определба подразбира одговорност пред сопствениот народ, заштита на државните интереси и достоинство во преговорите.
Филипче има обврска да одговори на суштинското прашање: какви конкретни гаранции бара за Македонија пред да побара од граѓаните да прифатат нова отстапка?
Јавноста заслужува да знае какви политички обврски се преземаат, што се очекува од Македонија и што добива државата за возврат. За прашања што ја определуваат нејзината иднина, партиските уверувања не се доволни. Потребни се јасни услови, транспарентност и одговорност.
ВМРО-ДПМНЕ својот пристап го претставува како поддршка за европско членство со заштита на националните интереси. Таа определба мора да се потврдува со конкретни резултати: инвестиции, работни места, повисок животен стандард и институции што работат за граѓаните. Власта има обврска да испорачува, а опозицијата — да контролира, да предупредува и да предлага.
На Македонија ѝ е потребна силна опозиција со програма, аргументи и чувство за државна одговорност. Опозиција што ќе бара подобри проекти и посигурни гаранции, наместо секое развојно прашање да го претвора во партиска пресметка.
Во тој контекст треба да се разгледува и поканата на Красимир Каракачанов до Христијан Мицкоски за церемонијата во Софија. Почитта кон цар Самоил не подразбира согласност со политички толкувања што го присвојуваат македонското историско наследство.
Ако зад поканата стои очекување македонскиот премиер да ја прифати политичката рамка на Каракачанов, одговорот треба да биде јасен: од премиерот граѓаните очекуваат да ги застапува интересите на Македонија и да го брани нејзиното достоинство.
Истото мерило важи и за Филипче. Државните интереси не смеат да зависат од тоа кој е на власт, а кој во опозиција. За нив мора да постои одговорност што ги надминува партиските пресметки.
Филипче, покажете план за развој и кажете какви гаранции барате за државата. Граѓаните не ви должат доверба само затоа што повторно барате да прифатат отстапка. Довербата се заслужува со решенија, доследност и одговорност.
Македонија има право на европска иднина, на сопствен идентитет и на достоинство.
Ниту едно од тие права не смее да стане цена за ветување без гаранции!
