ОД ПАТУВАЊАТА ПО СВЕТОТ – БРАЗИЛ (4)
Португалците со Индијанците постапувале како со ниска класа и немало мешани бракови. Меѓутоа, толерантноста на Португалците во однос на склучувањето бракови со Индијанки, истовремено, се совпаѓало со најсвирепото поробување на индијанските племиња. Така, меѓу другите племиња целосно е уништено индијанското племе Аравак, чии припадници биле принудени претерано да работат на тропските плантажи со шеќерна трска на островите во Карипското Море. Многу Индијанци отишле во смртта работејќи и во рудниците за злато и сребро или како робови на огромните латифундии.
Во раниот колонијален период бројот на белците бил незначителен. Точни податоци не постојат, но се смета дека во 1800 година пред самиот почеток на војната за независност во Бразил имало 400 000 белци, 1 500 000 Афроамериканци и 600.000 Индијанци. Денес бројот на белците (условно да кажеме) е значително поголем. По извојувањето на независност од колонизаторите се населиле Европејци.
Кариоките не одат на плажа, тие живеат на плажата. А, Рио е опкружен со плажи. Копакабана и Панема се најпознатите и најпривлечните плажи поврзани во низа од 32 километри од Пуркаја до Тижукаја. Тоа е, веројатно, најдолгата плажа во светот што им е на располагање на капачите кои доаѓаат во Рио, каде постои вечното лето коешто го прави Рио погодно место за живеење, разонода и туризам.
Копакабана, веројатно, е најпознатата плажа не само во Јужна Америка, туку и во светот. Таа е највозбудливиот дел на Рио. Триста илјади Кариоки живеат во стотина улици на Авенида „Атлантика“, најблиската авенија до океанот, чиј широк тротоар е послан со фамоз-ниот црно – бел мозаик, кој е направен од мермерот што се носел со бродовите од Португалија и Шпанија за не пото-нат бродовите во океанот, а на враќање да понесат голема количина богатство од новиот континент. Оваа авенија е долга 4 км и на неа од јужната страна, меѓу другите е лоциран еден од најубавите и најлуксузните хотели „Рио Гранде“.
Денес, меѓу бројните жители на Рио де Жанеиро има и од Македонија. Се смета дека првите Македонци пристигнале во оваа далечна земја по Првата светска војна. Тоа биле претежно политички емигранти или авантуристи, а некои продолжиле на патот за Аргентина. До пред повеќе години тој број се движел и до стотина.
Нашата посета ја искористивме да го пронајдеме живеалиштето на еден наш близик роднина од Преспа, кој во Бразил дошол веднаш по Втората светска војна, оставајќи го своето семејство во Македонија. По долго трагање со помош на неколку пријатели, припадници на Католичката црква, пронајдовме дека нашиот роднина живеел на југот во градот Јагуажа, што е сместен на другиот крај на оваа пространа земја, во непосредна близина на Уругвај. Овој податок го потврдивме со информацијата на конзулот на поранешна Југославија, кој нè упати до еден роднина на сопругата на нашиот пријател.
Податоците што ги добивме од тоа лице беа оскудни, но единствено беше добро што добивме неколку адреси од ќерќите кои ги добиле од бракот со Португалка, на кои подоцна се обративме и добивме низа потребни информации за неговиот живот, новото семејство, работата, успесите и падовите во животот, тагата за Македонија и смртта на нашиот роднина. Поради ограничениот престој во Рио посетата на семејството на нашиот роднина не ја остваривме, но останавме со мислата дека при некоја друга прилика таква средба ќе се оствари и дека ќе го посетиме вечниот дом на нашиот роднина од Преспа, кој остави изгубени траги во Бразил
Периодот во кој го посетивме Рио беше крајот на јуни и почетокот на јули. Во Македонија жешко летно сонце, а во Бразил иако годишно време беше зимата, просечната температура се движеше меѓу 25 и 30°C. Тогаш сонцето откај океанот се издига во вид на златно црвена топка дури во 7,30, наместо во 5,30 часот кога и почнува денот на Копакабана. Бевме во Рио во времето кога рибарите се враќаа од ноќното фрлање мрежи во океанот токму на по-четокот на Копакабана, каде сѐ уште постои пазар за риби.
Прекрасната Копакабана
Во тие утрински часови плажата станува гимнастички центар; повеќе групи играат одбојка или фудбал на песокот, а илјадници џогери и рекреативци се движат долж четирикилометарскиот тротоар. Веројатно, никаде на светот нема толку мажи и жени и во толкав број по мозаикот, за да го доживеат задоволството по должината на океанот. И ние бевме дел од таа војска шетачи во која секој се забавува и прави шема на свој начин.
Авенијата „Атлантика“ е една од најфреквентните артерии во Рио. Преку цел ден и цела ноќ се движи бесконечна колона автомобили кои, веројатно, се најчисти во светот, бидејќи не видовме валкано возило како што е случај на Балканот.
Кога сонцето ќе се подигне над океанот, а сенката од дрвјата долж авенијата ќе се намали, тогаш џогерите се враќаат во своите домови, а на „сцена“ на плажата настапуваат бејби – ситерките и мајките кои со најмладите и со најмалите доаѓаат на плажа. Кристалниот ситен песок е вистинско игралиште за нив. Подоцна, плажата ја запоседнуваат повозрасните за кои фудбалот и одбојката на песокот се омилени спортови и едни од спортските игри во Бразил кои се многу популарни од сите други забави на плажата.
Познати светски фудбалери како Зико, Јуниор и Ромарио, ја започнале својата кариера токму на плажите на Рио. Затоа не е чудно што Бразилците се светски и олимписки шампиони во одбојка на песок и фудбал.
Продолжува
Пишува: СЛАВЕ КАТИН
www.slavekatin.com
