Како член на Комисијата за разграничување меѓу Југославија, Грција и Албанија, италјанскиот генерал Енрико Телини имал задачата да ги утврди етнонационалните чувства на населението во 18-те села во реонот на Преспа и Св.Наум.
Сега преминувам да одговорам на прашањата поставени во врска со овие села кои ги посетив.
Бројот на куќи во секое село (потцртани со црвено на скицата) е приближно следен (бројот на населението не може да се прибере):
Љубаниште – 15 куќи: македонски селани кои обработуваат чифлици на албански бегови.
Конско – 7 куќи,
Безмиште – 40 куќи,
Горица – 30 куќи,
Гломбок – 32 куќи,
Сулим – 30 куќи,
Пустец – 50 куќи,
Лајсика – 10 куќи,
Црновча – 10 куќи: бедни села на западниот брег на Преспанско Езеро населени со македонски селани, кои главно работат на имотите на албанските бегови, а делумно своја земја.
Рахова – 53 куќи,
Гразден – 55 куќи: во основа македонски села, но каде што училиштата и грчкото влијание имаа значајно влијание, така што тие сега се сметаат предимно грчки.
Цера – 10 куќи,
Трахово – 12 куќи: бедни села од видот на осумте на западниот брег на Преспанско Езеро
Врник – 30 куќи: албанското и грчкото влијание се наметнаа на првобитниот македонски карактер.
Лабаница – 90,
Костенец – 110,
Пеликат – 73,
Слимица – 75 куќи: како за претходните две од полуостровот Сува Гора, грчкото влијание преовладува на првобитната македонска основа.
