Македонска Нација
На 13 ноември 1904 година по јулијанскиот календар, грчка андартска чета го нападнала селото Зеленич, Леринско, во Егејска Македонија. Нападот бил извршен ноќе, додека во домот на семејството Готеви се одржувала свадбена прослава. Меѓу убиените имало и жени и деца. Настанот во македонската историографија е познат како „Крвавата зеленичка свадба“.
Зеленич пред нападот
Во 1904 година Македонија сè уште била под османлиска власт. По задушувањето на Илинденското востание, грчките андартски чети го засилиле своето дејствување во Леринско и Костурско. Меѓу нивните цели биле селата во кои македонските верници ја напуштиле јурисдикцијата на Цариградската патријаршија и преминале под Егзархијата.
За грчкото национално движење, припадноста кон Патријаршијата служела како основа населението да се вбројува во грчката заедница. Притисокот врз селата вклучувал закани до кметовите, учителите и свештениците, како и вооружени напади.
Во Зеленич притисокот бил забележан и пред свадбата. Според грчкиот истражувач Димитрис Литоксој, во 1903 година костурскиот митрополит Германос Каравангелис влегол во селото со воена придружба. Тогаш врз селскиот старешина бил извршен притисок да ги предаде клучевите од егзархиската црква. „Македонската енциклопедија“ го поврзува подоцнежниот напад на свадбата со преминувањето на тамошните верници под Егзархијата.
Нападот врз свадбарите
Меѓу водачите на нападот биле Георгиос Катехакис, познат како капетан Рувас, и Ефтимиос Каудис. Според Христо Силјанов, вооружените луѓе тргнале од Лехово. Кога стигнале во Зеленич, дел од нив се распоредиле надвор, а други влегле во куќата на Готеви.
Силјанов пишува дека во куќата биле собрани роднини, пријатели и неколкумина од локалните Турци, поканети од домаќинот. Додека едни андарти пукале во куќата, други стрелале однадвор.
Каудис, кој учествувал во нападот, во своите мемоари опишува како двајца од неговите луѓе застанале од двете страни на вратата и пукале во насобраните во свадбената одаја. Тој забележал и дека еден од напаѓачите ја застрелал жената што готвела во дворот. Според неговото сведоштво, во исто време Катехакис со неколкумина луѓе разменувал оган на крајот од селото.
Реакцијата на османлиските власти и на конзулите
Според Силјанов, леринскиот кајмакам и битолскиот валија првично ги припишале убиствата на расправија меѓу свадбарите. Во австро-руската дипломатска нота упатена до Високата порта, пак, било наведено дека вооружена грчка чета го опколила селото и дека дел од неа влегол во куќата каде што се одржувала свадбата. Според нотата, османлиската војска и жандармеријата пристигнале дури следниот ден. Рускиот и австрискиот конзул го посетиле Зеленич на 16 ноември.
Во дипломатската нота се наведени 13 убиени и петмина ранети. „Македонската енциклопедија“ исто така наведува 13 убиени. Историчарот Димитар Љоровски Вамваковски, повикувајќи се на истражувањето на Крсте Битовски, наведува 11 убиени и четворица ранети. Изворите даваат и различни податоци за бројноста на четата. Во дипломатската нота се споменуваат повеќе од 60 напаѓачи, а во студијата на Љоровски Вамваковски се наведуваат 36.
Нападите продолжиле
Неколку месеци подоцна, во 1905 година, андартска чета го нападнала и селото Загоричани во Костурско. Таму биле убиени голем број жители и биле опожарени куќи.
Во Неволјани, Леринско, четата на Каудис повторно нападнала свадба. Судбината на свадбарите во Зеленич е дел од историјата на насилството врз селското население во годините по Илинденското востание.
