Во текот на Втората светска војна, властите на Царството Бугарија воспоставиле мрежа на логори во кои затворале политички противници и луѓе осомничени за учество во отпорот. Во службените документи логорите биле нарекувани „Селишта на државната сигурност“. Меѓу заточениците имало и македонски дејци, меѓу кои поетот Венко Марковски и Методија Андонов-Ченто.
Според Македонската енциклопедија, Министерството за внатрешни работи и народно здравје ја донело уредбата за основање на логорите на 31 јануари 1941 година, а Министерскиот совет ја потврдил на 26 февруари истата година. Властите ја користеле интернацијата како полициска мерка со која луѓето можеле да бидат затворени и без судска пресуда.
Од „Гонда Вода“ до „Ени Ќој“
Еден од првите логори бил „Гонда Вода“, во планинска местност кај Асеновград. Во близина бил отворен и женскиот логор „Свети Никола“, каде што, според труд објавен од УКИМ, биле интернирани и Македонки.
По бранот апсења во летото 1941 година, властите отвориле логор и кај селото Ени Ќој во Ксантиско. Познат и како „Крсто Поле“, логорот се наоѓал на територијата на Егејска Македонија, тогаш под бугарска окупациска управа. Софискиот универзитет во својата дигитална збирка чува фотографија од логорот од 1942 година.
Во 1943 година, дел од заточениците од „Крсто Поле“ биле префрлени во логор сместен во манастирот „Свети Кирик и Јулита“ кај Асеновград. Друга група била испратена во Тодоровци, каде што заточениците работеле на градежни работи. Меѓу местата за интернација, Македонската енциклопедија ги наведува и Чучулигово и островот „Света Анастасија“ кај Бургас.
Македонските интернирци
Венко Марковски, роден во Скопје, пред интернацијата бил член на Македонскиот литературен кружок во Софија. Во 1941 и 1942 година бил заточен во „Гонда Вода“ и „Ени Ќој“.
По заточеништвото се вклучил во Народноослободителната борба, учествувал во подготовките за свикување на АСНОМ и бил делегат на неговото прво заседание.
Мара Петљакова, родена во Корнишор, Ениџевардарско, во егејскиот дел на Македонија, била заточувана во „Гонда Вода“ и „Свети Кирик“. По бегството од логор им се приклучила на партизаните. Загинала во февруари 1944 година во борба со бугарската војска и полиција во Дупничко.
Во логорот во Чучулигово бил интерниран и Методија Андонов-Ченто, подоцнежен претседател на Президиумот на АСНОМ.
Број на заточеници по логори
| Логор | Колку лица се наведуваат |
| „Ени Ќој“ („Крсто Поле“), Ксантиско | 1.494 заточеници во пролетта 1942 година и 1.481 на 1 јули 1943 година. |
| „Гонда Вода“, кај Асеновград | 50 заточеници при повторното отворање во пролетта 1942 година. Одделно, во труд објавен од УКИМ се наведува дека во овој логор биле испратени околу 1.130 Македонци. |
| „Свети Никола“, кај Асеновград | 45 жени на 27 ноември 1941 година. Во пролетта 1942 година биле евидентирани 54 жени, а по приемот на нови заточенички бројот достигнал 81. |
| „Свети Кирик“ | Околу 125 лица биле префрлени од „Крсто Поле“ во август 1943 година. |
| Тодоровци | Околу 300 заточеници биле префрлени од „Крсто Поле“ во 1943 година. |
| Островот „Света Анастасија“, кај Бургас | Според еден објавен напис, 60 лица биле интернирани при повторното отворање на логорот во август 1941 година. |
| Чучулигово | Во достапните извори нема потврдена бројка за заточениците. |
Табелата опфаќа состојби на различни датуми и групи префрлени од еден логор во друг.
