Полскиот лингвист и славист Мјечислав Малецки (1903–1946) оставил значајно научно сведоштво за македонските говори и нивната јазична посебност. Во своето дело „Два македонски говора“, објавено во Краков во 1934 година, ги истражувал говорите на селата Сухо и Висока во Солунско, во егејскиот дел на Македонија.
Проучувајќи го живиот говор на месното население, Малецки ги разгледувал неговите фонетски и морфолошки особености и поврзаноста со другите македонски говори. На третата страница од приложеното издание запишал:
„Сушкиот говор, слично како и другите македонски говори, не е целосно ниту српски ниту бугарски, туку поголемиот дел од неговите особености припаѓаат на посебен дијалектен тип, кој може да се нарече македонски јазик.“
Оваа формулација е значајна бидејќи Малецки ја препознава посебноста на македонскиот јазичен простор врз основа на конкретни јазични истражувања. Неговото сведоштво произлегува од проучувањето на говорот што населението го пренесувало од поколение на поколение.
Уште во 1934 година, пред кодификацијата на современиот македонски литературен јазик во 1945 година, полскиот научник го употребува називот „македонски јазик“ за посебниот дијалектен тип што го препознава во македонските говори.
Делото на Малецки останува значаен документ за историјата на македонската дијалектологија и за научното проучување на македонскиот јазик.