Александар Македонски го напаѓа Тир (денешен Сур) од море. Гравура на Антонио Темпеста од 1608 година, Музеј „Метрополитен“, Њујорк.
Сур е денешното арапско име на античкиот Тир, град во Либан. Со латиница често се пишува „Sour“.
Во 332 година пр. н. е., војската на Александар Македонски се нашла пред утврден феникиски град чии ѕидини ги штитело морето. За да стигне до нив, Александар наредил да се изгради премин од копното до островот. Таа одлука го променила обликот на тирскиот брег.
Тир се наоѓа на јужниот брег на Либан, околу 83 километри јужно од Бејрут. Според преданието, градот бил основан околу 2750 година пр. н. е. Неговото главно утврдено јадро се наоѓало на остров, а на блискиот брег имало населба на копното. Островската положба му давала природна заштита, а пристаништата го поврзувале со далечни краишта.
Тирските морепловци и трговци основале населби низ Средоземјето. Најпозната меѓу нив била Картагина, на брегот на денешен Тунис. Градот бил прочуен и по тирскиот пурпур. Бојата се добивала од морски полжави, од кои секој давал само мало количество. Затоа пурпурните ткаенини биле скапоцени, а во римско време биле барани и на царскиот двор.

Зошто Александар застанал пред Тир?
По победата над персискиот владетел Дариј III кај Ис во 333 година пр. н. е., Александар се упатил по источниот брег на Средоземјето. Библос и Сидон ја прифатиле неговата власт, додека Тир располагал со сопствена флота и силни утврдувања. Ако градот останел надвор од неговата контрола, пристаништата можеле да ѝ послужат на персиската флота додека македонската војска напредувала кон Египет.
Непосредниот повод за судирот бил поврзан со храмот на Мелкарт, заштитникот на Тир, кого античките Атињани го поистоветувале со Херакле. Според историчарот Аријан, Александар побарал да влезе во островскиот град и да принесе жртва во храмот. Тирците го одбиле барањето, обидувајќи се да ја зачуваат својата самостојност. Квинт Куртиј Руф пренесува дека му предложиле обредот да го изврши во храмот во Стариот Тир, на копното.
Александар Македонски тој предлог не го прифатил и одлучил да направи насип до островот.
Насипот требало да им овозможи на војниците на Александар Македонски и на опсадните машини да се приближат до ѕидините. Според геоархеолошко истражување објавено во списанието PNAS, бил долг околу еден километар. Градителите искористиле природен песочен праг под морската површина, а за изградбата употребиле камен, дрво и урнатини. Како што се приближувале до градот, работниците биле сè повеќе изложени на напади од ѕидините и од тирските бродови.
Тирците натовариле стар брод со запалив материјал, го довлекле до крајот на насипот и го запалиле. Огнот ги зафатил дрвените опсадни кули. Александар наредил насипот да се прошири и опремата да се обнови. За да ги блокира пристаништата и да ги нападне ѕидините од морската страна, му била потребна и флота.
Пресвртот дошол со пристигнувањето на бродови од феникиските градови и од Кипар. Флотата на Александар ги блокирала двете тирски пристаништа, а бродовите со опсадни машини се приближиле до ѕидините. Според Аријан, откако во ѕидот бил направен пробив, два брода со подвижни мостови се приближиле до него и војниците преку нив се префрлиле на ѕидините. Во исто време, феникиските и кипарските бродови навлегле во пристаништата. По околу седум месеци отпор, Тир паднал во летото 332 година пр. н. е.
Цената на победата
Освојувањето било проследено со масовни убиства и поробување. Античките автори наведуваат различни бројки, па точниот број на загинатите и поробените останува неизвесен. Аријан пишува дека меѓу поштедените биле тирскиот владетел и пратеници од Картагина, кои се засолниле во храмот на Мелкарт. По победата Александар принел жртва во храмот, а потоа го продолжил походот кон Газа и Египет.
Од остров до полуостров
Трагата од опсадата на Александар во 332 година пр. н. е. на Тир најдобро се чита во самиот облик на брегот. Околу насипот што неговата војска го изградила за да стигне до утврдениот Тир со векови се таложел песок. Така некогашниот остров, на кој денес лежи Ал Мина, постепено станал полуостров.

Релјеф со човечко лице, пронајден при археолошки ископувања во Сур (античкиот Тир).
Археолошкото наследство на Сур
Животот во Тир продолжил и по освојувањето. Археолошкото наследство на градот е распоредено во две главни целини. Ал Мина се наоѓа на некогашниот остров, а Ал Бас е на копното, каде што во античко време се наоѓал главниот влез во градот. Тир е впишан на Листата на светското наследство на УНЕСКО во 1984 година.
Во Ал Мина, покрај морето, се зачувани улица со столбови, јавни бањи и остатоци од станбен кварт од римскиот и византискиот период. На просторот на стариот град има и остатоци од феникиски ѕид и урнатини од катедрала од времето на крстоносците.
Во Ал Бас, широк поплочен пат минува низ некропола со камени саркофази и води под монументален римски лак од II век. Во близина се остатоците од акведуктот и од хиподромот, каде што се одржувале трки со коли. Хиподромот бил еден од најголемите во римскиот свет и сведочи за значењето што Тир го задржал со векови по освојувањето од Александар Македонски.