Македонија низ времето

Низ векови на бури, низ гордост и низ рана,

се раѓаше оваа земја, од сонцето огреана.

Од античкото ехо, каде штитови бијат,

под сонцето на Филип, каде војските со непријателот се бијат,

Александар јаваше низ векови далечни,

оставајќи траги во спомените вечни.

Од Хераклеја горда до Егејот син,

се раѓаше кодот на македонскиот чин.

Потоа средниот век со Самуил цар,

над Охрид изгреа нов слободарски жар,

на тврдината стара уште круната стои,

додека историјата нови страници брои.

Климент и Наум со писмо и слово,

го просветија родот за утрото ново.

Но тешка судба над земјата падна,

низ пет века ропство и тиранија гладна.

Но пркосот машки во гората се скри,

во срцето на комита за слобода зоври.

Илинден светна со црвениот бајрак,

Крушево покажа како се руши мрак.

„Да живее Македонија!“ – одекна глас,

во борба за татковината, во борба за спас.

И партизански марш низ крв и низ снег,

за слободна република, за нов роден век.

На АСНОМ се удрија темелите здрави,

за јазикот мајчин што денес се слави.

Вардар уште тече под Камениот мост,

примајќи го секој добронамерен гостин.

Но Македонија не е само ова парче земја и карпа,

таа е песна, таа е тажна и преубава харфа.

Ја има во Мелбурн, во Детроит и Чикаго,

таму каде што туѓината го горчи секое благо.

Ја има во Торонто, низ Сиднеј и Малме градот,

низ цела Европа ја чуваат со љубов и радост.

Иако судбината по светот ги распрсна сите,

во туѓина со солзи им поминуваат дните.

Секој Македонец, каде и да чекори под ова небо,

во душата ја носи родната нива и лебот.

Ја чуваат песната за Јовано, за Биљана,

ја лечат во градите старата, непреболена рана.

Од сите меридијани, од сите страни на светот,

се слуша истиот завет, вечен како летот:

„Нека е вечна, нека е горда и жива,

нашата мајка, земјата најубава, мила!“

Со црвен бајрак во срцето и со гордост во очите,

за Македонија треперат чукаат срцата силно.