Постојат песни во кои љубовта кон татковината се изразува како ветување. Таква е „Заветна“, во изведба на Пепи Бафтировски, со музика на Миле Барбаровски и текст на Георги Барбаровски — песна за страдањето, истрајноста и длабоката поврзаност на човекот со македонската земја.
Уште во почетните стихови се навестуваат обидите Македонија да биде премолчена, сокриена и потисната од сеќавањето. Сликата „гроб со гроба ќе покријат“ ја носи тежината на наталожените страдања и загуби. Но одговорот на песната е верата во животот што продолжува и тогаш кога изгледа дека сè е затрупано.
„Само ти си бесмртна,
жива вода подземна,
кај што тонеш ти извираш.“
Подземната вода е средишниот симбол на „Заветна“. Таа тече и кога не се гледа, наоѓа пат низ земјата и повторно излегува на површината. Во таа слика може да се препознае македонската истрајност: јазикот што се пренесува во домот, песната што ја памети следното поколение и чувството на припадност што опстојува и далеку од родниот крај.
Рефренот ја претвора таа вера во личен завет:
„Векови пеколни заедно ќе минеме,
древна земјо македонска,
така е пишано ништо да не бидеме,
ти без мене, јас без тебе.“
За Македонците во дијаспората, стихот „ти без мене, јас без тебе“ може да биде особено близок: далечината од Македонија често ја прави уште посилна потребата да се зачуваат јазикот, спомените и врската со родната земја.
Со изведбата на Пепи Бафтировски, овие стихови добиваат глас на лично обраќање и свечено ветување. „Заветна“ повикува секој слушател да ја почувствува сопствената врска со Македонија и да размисли што остава зад себе за оние што доаѓаат.
Нејзиниот завет е едноставен и длабок: да се остане со Македонија и низ најтешките времиња — со љубов, паметење и верност.
Заветна
Негде ќе те премолчат,
негде ќе те сокријат,
гроб со гроба ќе покријат.
Само ти си бесмртна,
жива вода подземна,
кај што тонеш ти извираш.
Векови пеколни заедно ќе минеме,
древна земјо македонска,
така е пишано ништо да не бидеме,
ти без мене, јас без тебе.
Може да те одречат,
други да те предадат,
можат сешто да измислат.
Само ти си бесмртна,
жива вода подземна,
кај што тонеш ти извираш.
Векови пеколни заедно ќе минеме,
древна земјо македонска,
така е пишано ништо да не бидеме,
ти без мене, јас без тебе.
