„Со маки сум се родила“, позната и во машката форма „Со маки сум се родил јас“, е една од најпрепознатливите македонски народни песни. Таа ја изразува длабоката тага на човекот што од раѓањето до смртта живее со мака. Во таа лична исповед, поколенија Македонци ги препознавале сопствените загуби и тешкиот живот на својот народ низ историјата.
Најсилната порака е во стиховите „Маките да ми ги напишете / озгора на гробот мој“. Тоа е молба до оние што ќе останат да запаметат низ што поминал човекот. Зборовите „да ми ги напишете“ звучат како завет неговата мака да остане запишана и по неговата смрт.
Песната ја пееле и Блага Видец и Вања Лазарова. За многумина, „Со маки сум се родила“ е една од песните по кои најмногу ја паметат Вања Лазарова. Во архивската изведба на Блага Видец, по сликите на темните пештери, аловиот каранфил и белиот босилок, се слуша и завршниот стих „и да луда си умрам“, со кој песната се враќа на тагата од првите стихови.
Со маки сум се родила
Со маки сум се родила,
со жалости јас ќе си умрам.
Маките да ми ги напишете
озгора на гробот мој.
Ќе се качам на планина,
ќе влезам в темни пештери,
очите да ми паралдисаат,
сонцето да не го видам.
Ќе слезам долу в ѓул-бавчи,
по тој ми алов катмер каранфил,
по тој алов катмер каранфил,
по тој ран, бел босилок.
По тој ран, бел босилок
и да луда си умрам.