Неброени се жртвите кои македонскиот народ ги положил во многувековната борба за слобода и независност на нашата татковина Македонија. Речиси и да не постои македонско семејство, кое како скапоцено семејно богатство, по пат на предание, не го чува споменот за некој свој близок или далечен роднина кој храбро и сесрдно се борел за национално ослободување на македонскиот народ и за формирање на самостојна македонска држава, притоа свесно нарушувајќи го своето здравје и предвреме прекинувајќи ја својата младост.
Деновиве, токму врз гробовите на тие наши Великани, неколкумина „платени послушници“ згазија со двете нозе и сето тоа бесрамно се обидуваат да ни го претстават како некаква победа и залог за посветла иднина.
Договорот со грчката влада не е ништо друго освен безрезервна капитулација и обично предавство на македонските национални интереси.
Со потписот, врз овој срамен договор, се откажуваме од сè што е македонско, од целата наша македонска историја и од сета наша неизживеана иднина.
Договорот предвидува промена на уставното име на државата и преку тоа постепена промена на идентитетот на македонскиот народ.
Меѓу редови од овој договор се чита дека единствено Грците имаат „ексклузивно“ право за користење на терминот Македонија, а ние сме нечија романтична измислица, случајно настаната дури после Втората светска војна.
Ние ќе имаме можност нечујно и тивко да го спомнуваме овој термин единствено зад затворени врати, слично како нашите предци после Балканските војни, а доколку јавно некако и ни излета од уста, ќе треба со извинување да објасниме дека тоа е термин од хеленската култура.
Се откажуваме и од користење на древните симболи на Македонците и воедно ќе ги отстрануваме од јавните места. И како капак на сè, ќе треба да ги известиме сите оние кои трпеле разни притисоци, а нè признале под уставното име, дека досега сме биле збунети и само сме терале инает на „добрите“ Грци, кои во овој случај се само обични жртви.
Тажно и катастрофално!
Ваков суптилен геноцид на еден народ светот досега нема видено. Нашите „наивци“, со сериозен израз на лицето, победнички објавуваат дека успеале да го вметнат македонскиот јазик во договорот, но тоа е китење со „туѓи перја“, бидејќи македонскиот јазик и македонскиот народ е прифатен во Обединетите нации уште во седумдесетите години. Оваа победа е заслуга на некои други наши умни и способни дипломати, а не на овие кои стопроцентно ги прифаќаат антицивилизациските грчките фашистички позиции.
Овој договор не е плод на некаква дипломатска вештина и умешност, бидејќи сум сигурен дека и еден обичен човек, со основни патриотски чувства, ќе испреговараше подостоинствени позиции отколку овие кои ни ги спакуваа денешните „умислени величини“.
Паралелно со потпишувањето на договорот за самоукинување на македонскиот народ, на сите страни и на сите општествени полиња, се води оркестрирана медиумска битка за негово оправдување. Се води перфектна хајка за контролирање и разнебитување на незадоволството на македонскиот народ, во која, покрај врвните македонски интелектуалци, се вклучени и дел од политичарите кои себе си се доживуваат како некаква опозиција.
Освен македонскиот претседател г. Ѓорге Иванов никој на дело и отворено не му застана на патот на ова зло, кое има за цел комплетно да се прошири и да навлезе во сите пори на општественото живеење.
Единствено г. Иванов е константен во своите ставови, сите други едно зборувале пред една година, а на друг начин постапуваат во сегашноста.
Но, тоа нека не нè плаши и вознемирува, бидејќи сепак клучот е во нас. Тие можат слободно да смислуваат секакви бесмислици и во бездна да го туркаат народот, но без нашата народна поддршка ќе бидат кимвал што ѕвечи и ќе се престорат во само еден обичен, неодреден и продорен звук кој случајно ќе го наруши нашиот слух, но ќе нема сила комплетно да го обземе и уништи неговото здравје.
Овој народ истрпел низ вековите разни предавства и страшни неправди, па ќе ги издржи и овие налети на нечесните и лукавите. Од својата утроба македонскиот народ родил и ќе породи достоинствени и смели водачи, на кои и во престојните илјада години ќе се угледува и ќе им се восхитува.
Овие што за грст србреници му ја продаваат душата на нечестивиот ќе останат засекогаш запаметени како одродници на својот народ, како лоша дамка од нашата болна и тешка историја.
На македонскиот народ ништо друго не му преостанува освен самиот да се организира и да се заштити од налетот на уништувањето. Надевајќи се во Божјата милост и благодат, која од апостол Павле до денеска не престанала да ги грее и облагородува македонските срца, ќе успееме да ги пребродиме и денешните неволји и искушенија. Нивна идеја е својот срам и неспособност да го прикријат со народот, па затоа ќе го измислат секое лукавство за да нè вклучат и нас во нивните итроштини.
На едната страна сме ние, а на другата се тие, фатени рака под рака, со опскурните и суетни сили на овој свет кој не признава никаква друга вредност освен гнилежниот профит и краткотрајната лажна благосостојба.
Ние, Македонците, кои од памтивек го носиме своето свето име, со Божја помош ќе истраеме во слободата и во борбата за обзнанување на вистината. Се лажат сите оние кои го потценуваат моралот и самосвесноста на народот.
Непријатно ќе се изненадат и ќе се сопнат пред македонската решителност во истерување на правдата. Македонија била, е и ќе биде наша единствена татковина.
Бог да ја благослови Македонија и нека го чува од секакво зло напатениот македонски народ.
Митрополит Повардарски
†Агатангел (Станковски)
