Во СДС очигледно веќе нема политичка дебата, туку има список за етикетирање. Секој што има поинакво гледање за иднината на партијата, секој што јавно ќе каже дека СДС тоне, секој што ќе побара промена, одговорност или внатрепартиска демократија, веднаш станува „човек на Мицкоски“ и „играч на ВМРО-ДПМНЕ“.
Тоа е новата демократија по СДС-овски начин: ако молчиш – си добар. Ако зборуваш – си купен. Ако предупредуваш дека партијата пропаѓа – работиш за ВМРО-ДПМНЕ. Ако бараш одговорност – си саботер.
Најнов пример е Андреј Петров, довчерашен висок функционер на СДС, кој по настапот кај Васко Ефтов се најде на удар од своите сопартијци. Најмногу ги погоди неговата оценка за Венко Филипче, дека „не вреди да се преговара со него бидејќи не го исполнува она што ќе се договори“. Наместо политички одговор, следуваше напад. Наместо анализа, етикета. Наместо аргументи, нервоза.
Богданка, во име на Венко, заклучи дека „Андреј Петров не е никаков реформатор“. Претходно, Игор Ивановски – Шема беше прогласен за саботер. И тој, според логиката на СДС, бил купен од Мицкоски. Нормално. Во таа превртена партиска математика, ако некој не сака СДС да продолжи да се урнисува по рецептот на Заев, тогаш мора да е против СДС.
Така беше и со Шилегов. Така беше и со Деспотовски. Така беше и со Петар Арсовски. Списокот е долг, предолг. И секогаш истата приказна: виновни се сите што зборуваат, само не оние што ја доведоа партијата во состојба на тешка опозиција, без најмала гаранција дека на следните избори ќе добие глас повеќе од претходните гласања.
Прашањето е едноставно: ако секој што сака СДС да не пропадне е „купен од Мицкоски“, тогаш дали според СДС-овската логика Христијан Мицкоски сака да ја спаси СДС?
Апсурдот станува уште поголем кога партија која зборува за демократија не може да поднесе различно мислење во сопствените редови. Наместо внатрешна дебата, има пресметка. Наместо реформи, има дисциплинирање. Наместо отворен разговор за поразот, има обид вината да се префрли врз оние што предупредуваат.
СДС не се соочува со проблем затоа што некој однадвор ја руши партијата. СДС се соочува со проблем затоа што со години ја рушеше довербата одвнатре. Граѓаните не ги казнија случајно. Членството не е разочарано случајно. Падот не е резултат на туѓа завера, туку на сопствени грешки, погрешни политики и ароганција.
И сега, кога дел од старите кадри јавно велат дека нешто не е во ред, наместо да бидат слушнати, тие се прогласуваат за непријатели. Тоа не е демократија. Тоа е страв. Страв од избори, страв од гласање на дијаспората, страв од членството, страв од вистината и страв од прашањето кој навистина ја донесе СДС до ова дереџе.
