Сѐ поочигледно е дека Венко Филипче ја следи политичката матрица на Зоран Заев и го носи неговиот политички багаж во обид да ја задржи контролата врз партијата на Бихаќка. Токму таа политика на отстапки и попуштања во минатото доведе до последните уставни измени и до промена на уставното име на државата.
Граѓаните веќе ја оценија таквата политика и на изборите јасно покажаа дека не ја поддржуваат, испраќајќи го СДС во опозиција пред речиси две години. Наместо сериозна анализа на причините за изборниот пораз и преиспитување на сопствените политики, Филипче продолжува по истиот пат, обидувајќи се преку додворување кон официјална Софија да обезбеди политички поени и поддршка.
Во јавноста сѐ почесто се поставуваат прашања за релациите што дел од највисокото раководство на СДС ги одржува со структури и активисти кои промовираат бугарски наративи и пропаганда во Македонија. Дополнителна загриженост предизвикува фактот што токму тие кадри се поставени на влијателни позиции во партијата од страна на Филипче.
Во меѓувреме, ставовите на официјална Софија остануваат непроменети. Од бугарска страна и понатаму се пласираат позиции според кои македонскиот јазик е бугарски дијалект, македонските револуционери се претставуваат како Бугари, а Македонците и Бугарите како еден народ во две држави. Тоа се ставови кои директно навлегуваат во прашањата на идентитетот, историјата и националното достоинство на македонскиот народ.
Доколку Филипче навистина сака да биде конструктивен фактор во политичкиот живот, наместо да се додворува на бугарскиот претседател Радев и на политиките што доаѓаат од Софија, треба јасно да ја пренесе пораката дека Македонија нема да прифати нови уставни измени без цврсти и недвосмислени гаранции од Европската Унија. Истовремено, потребно е да се инсистира на почитување на пресудите од Стразбур и нивна целосна имплементација како дел од европските вредности и обврски.
Позицијата на актуелната Влада е јасна – нема да се дозволат нови национални отстапки и нови штети врз државните и националните интереси без конкретни, правно обврзувачки и трајни гаранции од Европската Унија. Македонија премногу пати во минатото добиваше ветувања, а премалку резултати. Затоа, секој иден чекор мора да биде заснован на јасни гаранции, а не на празни политички уверувања.
