Виолета СЕКОВСКА
Со таинствени бодежи јуришате, оковани жртви барате, застрашувањето е вашата сила, крвави дамки растат на вашиот послан чаршав.
Ништо не занемело, ништо не замолкнало, ништо не изумрело, живи сме!
Од старите времиња саде плач и лелек – стенкање наслушуваме, душата ќе ни препукне, а кај вас мракот е на власт, лагата е вашата чест.
Вистината никогаш нема да се замени со лагата, земјата со лавата, пченицата со плевелот, цветовите со трњето, ехото и во молкот одѕвонува, времето не се замолкнува, тоа тече – со себе вистина влече, погледи изронети од душата, на само четири чекори во исконот е спаковано минатото.
Прегрнати, еден на друг потпрени молкот на заклетвата го чекаме да се разгори, во огништетот на сознанието да се појави ѕвездена патека, добрината човечка да се обистини.
Та и ние сме дел од соѕвездието!
Живи сме!
