Гордана Димовска
11 Октомври
Од тешкиот покров на ропската ноќ
се роди крик, се роди моќ.
Во Прилеп град, под Маркови кули,
се разбуди секој што ропство го куди.
И Куманово во слободарска зора
запали оган што надеж отвора.
Пукна првата пушка, одекна глас:
„Доста е ропство, дојде нашиот час!“
Не за туѓи круни, не за туѓи лаги,
туку за прагот и огништата драги.
Млади и силни, со срца од челик,
тргнаа смело кон сонот велик.
Искри од барут, пролеана крв,
секој во стројот сакаше да биде прв.
Против окупаторот, против душманот клет,
се кренаа стари, се кренаа млади.
За слободна земја го дадоа својот завет,
за иднина што со слобода се гради.
Таа рана есен, во четириесет и прва,
македонската земја од борба згрмна.
Денес, кога сонцето мирно ни грее
и ветерот песна за слобода пее,
се поклонуваме пред нивната жртва света,
што ни даде крилја за мирни лета.
Вечен нека е тој октомвриски пламен,
вграден во македонскиот државен камен!
