Песни за Македонија

Земјо Македонска

lence-klekackoska

Очи на душмани ти им измами
а не ги ослепи, знаат дека туѓа си
а толку убава си
кога тебе те гледаат мерак на
душата срце им заигра почнаа
одма за тебе да сонуваат како
од небо да се сибнат како земјо
моја Македонска да ми те украдаат
долго време од нив патиме но никако
не можиме да сватиме зошто сакаат
име наше да ни сменаат зошто нас
да не немат
зарем ние не сме луѓе
зарем ние право немаме
и ние како другите во
своја земја таткова слободно
да живееме
и сега кога од домови не избрка
и далеку живеме во слободна
Австралија нема да се плашиме
име наше свето да си браниме
од никого не го крадиме тоа ние е
коренот тоа ни е стеблото кое
пушта гранки млади фиданки
наши идни поколенија аманет
од дедовци што носат се што
не е Македонско нема да
жалаат кои се против нашето
име и земја да косат
кога вас душмани ќе
ве снема тогаш зумбули
ќе цветаат над нашите села
песна ќе ечи на секаде да се
слуша Македонија ќе остане цела
солзи чисти од радост лееме знаме
Македонско си вееме кога на ниви
Македонски жолто златно жито си
жнееме и за тебе Македонијо пееме
срце ми се смее кога гледам
како од мака душман пука не
сака песна Македонска да слуша
да седи тука, ако  нешто лошо гркне
одма тука нека цркне
земја Македонска уште многу години
 Илинден ќе слави кога има такви луди глави.

lence-klecakoska
Ленче Клекачкоска

Најново од: Песни за Македонија

За Андон Дончевски – наша гордост и жива легенда

Легендата на црвено-црните Од Кавадарци тргна, по скопската трева, со секој негов гол публиката се крева. Со грбот на Вардар и со срце свое, на теренот беше стрелец што победи брои. Двесте и седумнаесет пати мрежата ја затресе, секој негов удар нова радост донесе. Со оган во градите, со молња во чекорот, остави трага во […]

Песна за Гоце

Автор: Венко Марковски Горо ле сестро ајдушка Горо ле, мајко јуначка Зошто ле горо, зашуми Кога ни ветре не дувна? Дал ми те јунак наминал Со стара верна дружина? Дал ми те некој проколна За вековечни времиња. Ил ми те нешто исплаши, Исплаши памет помами? Горо ле, не трај – прозбори, Тешка ми рана отвори. […]

Чуварот на македонскиот копнеж

Посветено на Мане Јаковлески Од убавото Зубовце, под Шара што спие, тргна едно момче со младост во гради. Но во туѓина, каде германски дожд лие, за родниот крај нешто во него врие. Тргна нови соништа да гради. Во Берлин далечен, сред туѓото сивило, Маноил силно го чуваше пламенот свет, пламенот што растеше сè поголем и […]

11 – ти Октомври

11 Октомври Од тешкиот покров на ропската ноќ се роди крик, се роди моќ. Во Прилеп град, под Маркови кули, се разбуди секој што ропство го куди. И Куманово во слободарска зора запали оган што надеж отвора. Пукна првата пушка, одекна глас: „Доста е ропство, дојде нашиот час!“ Не за туѓи круни, не за туѓи […]

Љубов за мојата родна земја

Заминавме со куфери полни со тага и надеж, преку сини мориња, кон далечни, туѓи градови. Таму сонцето нема ист топол сјај, а ноќите се студени како непознати прагови. Но колку и да нè водат патиштата низ светот, македонскиот корен и во туѓа земја никнува. Во Мелбурн, Детроит, Торонто, среде Европа, па и на крајот од […]

Лирско писмо за Волф Ошлис

Саво Костадиновски Волф Ошлис (29 септември 1941, Кенигсберг – 18 август 2026) бил германски славист, македонист, политиколог, публицист и еден од најголемите странски пријатели и афирматори на Македонија. Германскиот славист, македонист, политиколог, публицист и универзитетски професор Волф Ошлис повеќе од половина век го проучува и го афирмира македонскиот јазик, историјата и културата. Во време кога […]

ВТОРАТА МАКЕДОНСКА УДАРНА БРИГАДА

На 20-от декемвриски ден, во 1943 лето, во Егејот долу, во Фуштани село, близу до Сопота града, се роди Втората македонска ударна бригада. Се исполни планот на Кузман и Ченто, протестираше генералот Вукмановиќ – Темпо. Бригадата ја сочинуваа неколку стотини борци, командантот е Туриманџоски Димче – Горски. Низ тиквешко поле, бригадата оди, многу борби со […]

Светлината од Скопје

Посветено на Мајка Тереза Мајка на светот, со срце од чисто злато, родена во Скопје, во скромно, мило јато. Од калдрмата стара, каде детството извира, таа тргна по пат што цел свет го вселува. Во Калкута далечна, сред болка и глад, им служеше на сите – и на старец и на млад. Во секое паднато […]

To top