Песни за Македонија

ЗАПИС НА РАЦИОТО, ИЗЛИВ ДЕМЕНЦИЈА, ТОЛКУ ПРИВИКАНА ОД СОСЕДСТВОТО

Пеце Цветкоски

ОД ДАМНИНА ОВДЕ ПРИСУСТВУВАМ,
ОД ДАМНИНА, ДА БАШ ОВДЕ ЖИВЕАМ,
МНОШТВО СОЗНАНИЈА ЗА ТИЕ ВРЕМИЊА ПОСЕДУВАМ,
НО НЕКОИ ВЕЛАТ, НЕМАМ СОЗНАНИЈА,
ДА, ПОЧИТУВАНИ, СУМ НЕМАЛ СОЗНАНИЕ…
СУМ НЕМАЛ СОЗНАНИНЕ ЗА ОПСТОЈОТ СВОЈ, НА ОВАА ЗЕМЈА!?!
А СОНОТ ВЕЌЕ Е ДАЛЕКУ ВО МИНАТОТО, ВО ИСКОНОТ-ИСТОРИЈАТА,
МИСЛАТА СЕ ПЕРФОРМИРА ВО БЕСКРАЈНА РЕЧЕНИЦА,
И ТОА РЕЧЕНИЦА БЕЗ И ЕДНА ИНТЕРПУНКЦИЈА,
И ПОТОА НЕКОИ ЌЕ СЕ ЗАПРАШААТ,
ЗОШТО НИШТО НЕ МЕ ВОСХИТУВА, МОНОТОНИЈАТА ВЛАДЕЕ,
ВЛАДЕНИЕТО И Е СУРОВО, БЕСПОШТЕДНО, БЕЗОБЗИРНО,
СЕ ПОЧЕСТО Е ПОБЛИСКУ ДО ЛИКОТ НА АГОНИЈАТА.
НЕ ПОСТОИ ЕКСТРАКТОТ НА ОВДЕ И СЕГА, А И ПРЕД ТОА,
НИТ’ ПОТОА, СЕ ПОСИЛНО ЕСКАЛИРА СОСТОЈБАВА,
ЕКСПАНЗИВНО НАПРЕДУВА КОН БЕЗЧУВСТВЕНА ИНЕРТНОСТ.
ТРОМОСТ, НЕОБЈАСНИВО, ЗА ЗЛОБНИЦИТЕ, ОПСТОЈУВАМ,
ВЕЛАТ ВЕГЕТИРАМ, НЕПОСТОЈАМ…
БЕЗ ЕДЕН ЕДИНСТВЕН ЗБОР ЗА БИЛО ШТО, ДА Е ВО ПРАШАЊЕ,
ПО НИВ НЕМАМ НИ ГОВОР, НИТ’ ПРЕДЦИ, НИ МЕСТО, НИТ’ ЛИК,
ОПСОЈУВАМЕ ВО БЕСФОРМАТА, БЕЗЛИЧНО, НЕСПОМЕНЛИВО…
БРЗО, ПРЕБРЗО, КОН СМРТТА СЕ ДВИЖИМЕ, ИСЧЕКУВАМ.
ТРОМО, ТРПЕЛИВО, ПОСТОЈАНО ИСЧЕКУВАМ, ИСТЕКУВАМ…
И НЕ САМО ПОРАДИ ЗЛОТО, ТУКУ И ПОРАДИ ДОБРОТО, ЛИЦЕМЕРНО
ТАМУ КАДЕ СУМ, ВНАТРЕ НЕ МИ СЕ ДОСЕДУВА
ЧУДНО, НО ВИСТИНИТО, НАДВОР НЕ МИ СЕ ИЗЛЕГУВА, ИСТЕКУВАМ
НЕКОЈ,(НЕ)ДОБРОНАМЕРНИК, ЌЕ РЕЧЕ, ДЕМЕНЦИЈАТА НАПРЕДУВА,
БЕЗ ТОЈ ДА СЕ ТРУДИ, САМИОТ ЌЕ МУ ОДГОВОРАМ, ИЗЛУДУВАМ,
НИТ’ СЕДНУВАМ, ИСКРЕНО, НИТ’ ЛЕГНУВАМ,
НЕМИРОТ, ПЕС ПРЕГЛАДНЕТ, ПОТПОЛНО БЕЗОБЗИРНО,
ДЛАБОКО ВО ГРАДИВЕ МЕ РАЗЈАДУВА, ОШТЕТУВА, ИСТОШТУВА,
ВСЕЛЕНАТА ТЕШКО МЕ ПРИТИСКА, ПРЕСЕКУВА
ДА ЦЕЛА ВСЕЛЕНА, НА МОИТЕ ПЛЕЌИ СЕ ПРИКЛОНИЛА,
ЗАНИМАЦИЈА, МИ НАЛИКУВА НА ЛЕВИТАЦИЈА,
ПОТПОЛНО БЕЗТЕЖИНСКО ЛЕБДЕЊЕ, НАД АТМОСФЕРАТА.
МАЧНОТИЈАТА, СЕКОЈ БИ ЈА ПОЧУВСТВУВАЛ,
А И СИЗИФ, МОЖЕ ДА СЕ ПОФАЛИ СО НЕШТО
НАЧИН СО КОЈ ГО ГУБЕЛ И ИСПОЛНУВАЛ ВРЕМЕТО.
БЕЗПОЛЕЗНО Е ДА СЕ ОБВИНУВА КАРМАТА, КОБ ЛОША,
И ПЛЕЈАДА АНЦЕСТОРИ, МИГ ОД ВИНАВА НЕМААТ
НИТ’ НАСЛЕДЕНИЕТО, НИТ’ ГЕНЕТИКАТА,
НИТ’ МАТЕРЈАЛНОТО, НИТ’ ДУХОВНОТ, САКРАЛНОТО
МОЖЕБИ ПОРИВОТ Е ОД ИДЕАЛНА ПРИРОДА, ПРОСТО ИЛУЗИЈА.
ДОДЕКА ДУШМАНИЈАДАТА ЏАВКА ЛИ ЏАВКА
ИДНИНАТА, КО ЅИДИШТЕ НЕВИДЛИВО СЕ ИСПРАВИЛА
НАВИДУМ, ВИСТИНАТА Е ТУКА НЕКАДЕ,
ПОМНО НАСОЧИ ГО ФОКУСОТ, КОМПУЛЗИЈА
ВНИМАНИЕТО ВО ТОЧКАТА СОБЕРИ ГО
ЉУБОПИТСТВОТО ЗАПОЗНАЈТЕ ГО,
ТОА Е ВИДИКОТ, ЗАПОЗНАЈТЕ СЕ СО ЉУБОПИТНИКОТ,
ШТОМ ВО КУТИЈАТА ПАНДОРИНА НАЗРЕЛ
ГО ПРОНАШОЛ, САМО ЈАДОТ И ЧЕМЕРОТ
НАМЕРНО ИЛИ СЛУЧАЈНО, ЈА ПРОМАШИЛ НАДЕЖТА.
ГАЈРЕТ МИ ТОПОТИ ВО ГРАДИВЕ,
НЕЈСЕ, НАСТОЈУВАЈ, НИКАКО НЕ СЕ ОТКАЖУВАЈ,
КОПНЕЖ НА ВОЛЈАТА, СИЛНО МИ ОДЅВОНУВА ВО СТОМАКОТ.
СТРАЈ СЕ И МИРУВАЈ, ТА НЕЛИ БИЛО И ПОЛОШО И ПОСТРАШНО
САМО, СВЕТЛИНАТА ПРИГРАБИ ЈА, НЕ ЈА ИСПУШТАЈ
ПРИГОТВИ СЕ ЗА ПОЛОШОТО ОД ВЕЌЕ ВИДЕНОТО
ДЕНЕШЕН МАКЕДОНЕЦУ.

Најново од: Песни за Македонија

За Андон Дончевски – наша гордост и жива легенда

Легендата на црвено-црните Од Кавадарци тргна, по скопската трева, со секој негов гол публиката се крева. Со грбот на Вардар и со срце свое, на теренот беше стрелец што победи брои. Двесте и седумнаесет пати мрежата ја затресе, секој негов удар нова радост донесе. Со оган во градите, со молња во чекорот, остави трага во […]

Песна за Гоце

Автор: Венко Марковски Горо ле сестро ајдушка Горо ле, мајко јуначка Зошто ле горо, зашуми Кога ни ветре не дувна? Дал ми те јунак наминал Со стара верна дружина? Дал ми те некој проколна За вековечни времиња. Ил ми те нешто исплаши, Исплаши памет помами? Горо ле, не трај – прозбори, Тешка ми рана отвори. […]

Чуварот на македонскиот копнеж

Посветено на Мане Јаковлески Од убавото Зубовце, под Шара што спие, тргна едно момче со младост во гради. Но во туѓина, каде германски дожд лие, за родниот крај нешто во него врие. Тргна нови соништа да гради. Во Берлин далечен, сред туѓото сивило, Маноил силно го чуваше пламенот свет, пламенот што растеше сè поголем и […]

11 – ти Октомври

11 Октомври Од тешкиот покров на ропската ноќ се роди крик, се роди моќ. Во Прилеп град, под Маркови кули, се разбуди секој што ропство го куди. И Куманово во слободарска зора запали оган што надеж отвора. Пукна првата пушка, одекна глас: „Доста е ропство, дојде нашиот час!“ Не за туѓи круни, не за туѓи […]

Љубов за мојата родна земја

Заминавме со куфери полни со тага и надеж, преку сини мориња, кон далечни, туѓи градови. Таму сонцето нема ист топол сјај, а ноќите се студени како непознати прагови. Но колку и да нè водат патиштата низ светот, македонскиот корен и во туѓа земја никнува. Во Мелбурн, Детроит, Торонто, среде Европа, па и на крајот од […]

Лирско писмо за Волф Ошлис

Саво Костадиновски Волф Ошлис (29 септември 1941, Кенигсберг – 18 август 2026) бил германски славист, македонист, политиколог, публицист и еден од најголемите странски пријатели и афирматори на Македонија. Германскиот славист, македонист, политиколог, публицист и универзитетски професор Волф Ошлис повеќе од половина век го проучува и го афирмира македонскиот јазик, историјата и културата. Во време кога […]

ВТОРАТА МАКЕДОНСКА УДАРНА БРИГАДА

На 20-от декемвриски ден, во 1943 лето, во Егејот долу, во Фуштани село, близу до Сопота града, се роди Втората македонска ударна бригада. Се исполни планот на Кузман и Ченто, протестираше генералот Вукмановиќ – Темпо. Бригадата ја сочинуваа неколку стотини борци, командантот е Туриманџоски Димче – Горски. Низ тиквешко поле, бригадата оди, многу борби со […]

Светлината од Скопје

Посветено на Мајка Тереза Мајка на светот, со срце од чисто злато, родена во Скопје, во скромно, мило јато. Од калдрмата стара, каде детството извира, таа тргна по пат што цел свет го вселува. Во Калкута далечна, сред болка и глад, им служеше на сите – и на старец и на млад. Во секое паднато […]

To top