Песни за Македонија

Песни од Галичник – Песни за смеење (смешни)

Мори жабо, меко меше

Мори жабо, меко меше,
ак те фата, ќа те шчипна!
Коре раку, тврдо коре,
ако скокна ќа те мокна.

Посакал ми ракот

Посакал ми ракот,
жабината ќерка.
Му говорит раку,
жабината ќерка:
– Даљ те не знам, раку,
да која си стока;
напред назад лазиш,
во дупка си флазиш!
Наљути се ракот,
напрчи мустаќот,
напрчи мустаќот,
накриви калпакот:
– Даљ те не знам, жабо,
да која си стока:
кога жабо кркаш,
гушата напинаш,
гушата напинаш,
очите ’и пулиш.

Посејала Mара до три проса

Посејала Мара, до три проса,
расте, просо, расте испорасте;
расте, испорасте глувцу до колена,
глувцу до колена, жаби до рамена.
Ток се чудит Мара, како да го берет.
Пособрала Мара од три села момци,
од три села момци, од три села моми.
Ток се чудит Мара, со шчо да ’и гостит,
да заколет Мара, мува јаловица,
страф је беше, Мара, да не им не фтасат!
Пак си закла Мара б’лва шчировица,
си нагости, Мара, од три села момци,
од три села момци, од три села моми.

Петел свадба чинит

Петел свадба чинит,
чудо за чудење,
чудо де големо!
Врапци – побратими,
патки потковани,
петли потседлани,
гуски зауздани.
Чудо за чудење,
да големо чудо!

Зедоф жена работна

Зедоф жена работна,
мошне куќа метеше,
настрет куќа бунишче,
на бунишче кантарки (печурки).
От си набра кантарки,
меси зелник кантарник.
От го крена на глава,
да го носи на нива.
Кркна жаба в зелникот,
сите ми ја дочује,
сите рекоје: – Чудо је!
Попот рече: Чума је!
Сите фатија ридишча,
попот фати долишча.
Сите дојдоје трети ден,
попот дојде петти ден,
сите дојдоје со круши,
попот дојде без уши.

Де ѓиди моме седмаќинче

(За присмевање на старица)
– Де ѓиди, моме, моме седмаќинче,
да кога си било от седом години,
зашчо ти је чело, чело збрчкавено?
– Де ѓиди лудо, де ѓиди младо!
Ја фчера сум јало кисели јаб’лки,
за те ми је чело, чело збрчкавено.
Зашчо ти се коси, коси побелени?
– Ја фчера сум било долу ф воденици,
за те ми се коси, коси побелени.
– Зашчо ти се плеќи, плеќи згрбавени?
– Ја фчера сум било пенушќи вежало,
за те ми се плеќи, плеќи згрбавени.
– Зашчо ти се зоби, зоби попаѓани?
– Ха фчера сум јала од влна јадина
за те ми се зоби, зоби попаѓани.

Море лудо бре будала

Море лудо, бре будала!
Шчо не си се оженило,
кога беше ефтинија?
Пара и пол ведро вино,
по три пари ракијата,
десет пари товар жито.

О зададе се темен облак

О, зададе се темен облак, Велија море!
О, зададе се темен облак, душманину море!
О, не ми било темен облак, Велија море,
о, не ми било темен облак, душманину море!
О, ток ми било ќор Метлија со метли,
о, ќа се бијет со прилепци,
о, со прилeпци тутунџији.
О, ќа се бијет со кичевци,
о, со кичевци бостанџији.
О, ќа се бијет с гостиварци,
о, с гостиварци, с тиквари.
О, ќа се бијет со тетовци,
о, ќа се бијет со гушавци.

Од записите на Панајот  Ѓиноски.

Подготви: Марко Китевски

Најново од: Песни за Македонија

За Андон Дончевски – наша гордост и жива легенда

Легендата на црвено-црните Од Кавадарци тргна, по скопската трева, со секој негов гол публиката се крева. Со грбот на Вардар и со срце свое, на теренот беше стрелец што победи брои. Двесте и седумнаесет пати мрежата ја затресе, секој негов удар нова радост донесе. Со оган во градите, со молња во чекорот, остави трага во […]

Песна за Гоце

Автор: Венко Марковски Горо ле сестро ајдушка Горо ле, мајко јуначка Зошто ле горо, зашуми Кога ни ветре не дувна? Дал ми те јунак наминал Со стара верна дружина? Дал ми те некој проколна За вековечни времиња. Ил ми те нешто исплаши, Исплаши памет помами? Горо ле, не трај – прозбори, Тешка ми рана отвори. […]

Чуварот на македонскиот копнеж

Посветено на Мане Јаковлески Од убавото Зубовце, под Шара што спие, тргна едно момче со младост во гради. Но во туѓина, каде германски дожд лие, за родниот крај нешто во него врие. Тргна нови соништа да гради. Во Берлин далечен, сред туѓото сивило, Маноил силно го чуваше пламенот свет, пламенот што растеше сè поголем и […]

11 – ти Октомври

11 Октомври Од тешкиот покров на ропската ноќ се роди крик, се роди моќ. Во Прилеп град, под Маркови кули, се разбуди секој што ропство го куди. И Куманово во слободарска зора запали оган што надеж отвора. Пукна првата пушка, одекна глас: „Доста е ропство, дојде нашиот час!“ Не за туѓи круни, не за туѓи […]

Љубов за мојата родна земја

Заминавме со куфери полни со тага и надеж, преку сини мориња, кон далечни, туѓи градови. Таму сонцето нема ист топол сјај, а ноќите се студени како непознати прагови. Но колку и да нè водат патиштата низ светот, македонскиот корен и во туѓа земја никнува. Во Мелбурн, Детроит, Торонто, среде Европа, па и на крајот од […]

Лирско писмо за Волф Ошлис

Саво Костадиновски Волф Ошлис (29 септември 1941, Кенигсберг – 18 август 2026) бил германски славист, македонист, политиколог, публицист и еден од најголемите странски пријатели и афирматори на Македонија. Германскиот славист, македонист, политиколог, публицист и универзитетски професор Волф Ошлис повеќе од половина век го проучува и го афирмира македонскиот јазик, историјата и културата. Во време кога […]

ВТОРАТА МАКЕДОНСКА УДАРНА БРИГАДА

На 20-от декемвриски ден, во 1943 лето, во Егејот долу, во Фуштани село, близу до Сопота града, се роди Втората македонска ударна бригада. Се исполни планот на Кузман и Ченто, протестираше генералот Вукмановиќ – Темпо. Бригадата ја сочинуваа неколку стотини борци, командантот е Туриманџоски Димче – Горски. Низ тиквешко поле, бригадата оди, многу борби со […]

Светлината од Скопје

Посветено на Мајка Тереза Мајка на светот, со срце од чисто злато, родена во Скопје, во скромно, мило јато. Од калдрмата стара, каде детството извира, таа тргна по пат што цел свет го вселува. Во Калкута далечна, сред болка и глад, им служеше на сите – и на старец и на млад. Во секое паднато […]

To top