Песни за Македонија

Таа ли земја нема име?!

Pero_Damcevski_Kocin-Sidnej

Pero_Damcevski_Kocin-Sidnej
Перо Дамчевски Коцин, Сиднеј

Оваа земја, овој народ, ние, вие
со сите оние кои ги втемелија животите
ние сите заедно и со крв и со пот
ги реализиравме нашите идеали
Но ние овде денес не сме сите
и сите ние денес не сме овде
Македонци во македонски граници
Македонци во заложени граници
Македонци во светски граници
Вардар Егеј и Пирин, наша граница
а, каде ли е границата на тие граници…

А, таму некој и името ни го менува
постоењето ни го одрекува
ги рушат зидиштата на
мојот, твојот, нашиот, вашиот
идентитет…
И, гледате ли како уште
лажат, лајат, беснеат, пропагират
нашата земја нема историја, нема име,
нема историја, нема име

Таа ли земја
каде со цената на илјадници жртви
ја прогласи првата Република на Балканот
таа ли земја
која изгледа синови како
Филип, Александар, Гоце, Питу, Даме, Јане…
таа ли земја
распарчена мегу Србија, Грција, Бугарија, Албанија
чии деца лежат под туги знамиња и туги гробови
таа ли земја чии деца исчезнаа по занданите на
Атина, Софија, Белград, Тирана
таа ли земја нема име, нема историја

Доста со тие ваши
српски земји, грчки, бугарски, албански
доста со тие ваши срби, грци, бугари, албанци
Вам на сите ви е јасно како ден
овде, тука среде Балканот е Македонија
Тука се, биле и ке бидат Македонците
Сакале вие или не…

Најново од: Песни за Македонија

За Андон Дончевски – наша гордост и жива легенда

Легендата на црвено-црните Од Кавадарци тргна, по скопската трева, со секој негов гол публиката се крева. Со грбот на Вардар и со срце свое, на теренот беше стрелец што победи брои. Двесте и седумнаесет пати мрежата ја затресе, секој негов удар нова радост донесе. Со оган во градите, со молња во чекорот, остави трага во […]

Песна за Гоце

Автор: Венко Марковски Горо ле сестро ајдушка Горо ле, мајко јуначка Зошто ле горо, зашуми Кога ни ветре не дувна? Дал ми те јунак наминал Со стара верна дружина? Дал ми те некој проколна За вековечни времиња. Ил ми те нешто исплаши, Исплаши памет помами? Горо ле, не трај – прозбори, Тешка ми рана отвори. […]

Чуварот на македонскиот копнеж

Посветено на Мане Јаковлески Од убавото Зубовце, под Шара што спие, тргна едно момче со младост во гради. Но во туѓина, каде германски дожд лие, за родниот крај нешто во него врие. Тргна нови соништа да гради. Во Берлин далечен, сред туѓото сивило, Маноил силно го чуваше пламенот свет, пламенот што растеше сè поголем и […]

11 – ти Октомври

11 Октомври Од тешкиот покров на ропската ноќ се роди крик, се роди моќ. Во Прилеп град, под Маркови кули, се разбуди секој што ропство го куди. И Куманово во слободарска зора запали оган што надеж отвора. Пукна првата пушка, одекна глас: „Доста е ропство, дојде нашиот час!“ Не за туѓи круни, не за туѓи […]

Љубов за мојата родна земја

Заминавме со куфери полни со тага и надеж, преку сини мориња, кон далечни, туѓи градови. Таму сонцето нема ист топол сјај, а ноќите се студени како непознати прагови. Но колку и да нè водат патиштата низ светот, македонскиот корен и во туѓа земја никнува. Во Мелбурн, Детроит, Торонто, среде Европа, па и на крајот од […]

Лирско писмо за Волф Ошлис

Саво Костадиновски Волф Ошлис (29 септември 1941, Кенигсберг – 18 август 2026) бил германски славист, македонист, политиколог, публицист и еден од најголемите странски пријатели и афирматори на Македонија. Германскиот славист, македонист, политиколог, публицист и универзитетски професор Волф Ошлис повеќе од половина век го проучува и го афирмира македонскиот јазик, историјата и културата. Во време кога […]

ВТОРАТА МАКЕДОНСКА УДАРНА БРИГАДА

На 20-от декемвриски ден, во 1943 лето, во Егејот долу, во Фуштани село, близу до Сопота града, се роди Втората македонска ударна бригада. Се исполни планот на Кузман и Ченто, протестираше генералот Вукмановиќ – Темпо. Бригадата ја сочинуваа неколку стотини борци, командантот е Туриманџоски Димче – Горски. Низ тиквешко поле, бригадата оди, многу борби со […]

Светлината од Скопје

Посветено на Мајка Тереза Мајка на светот, со срце од чисто злато, родена во Скопје, во скромно, мило јато. Од калдрмата стара, каде детството извира, таа тргна по пат што цел свет го вселува. Во Калкута далечна, сред болка и глад, им служеше на сите – и на старец и на млад. Во секое паднато […]

To top