Песни за Македонија

Водичарски песни од Охридско

Мирче мајка скореваше:
– Стани, стани, стара мајко,
усучи ми жолта свеќа,
сите в црква испојдоа,
сите коњи изврза,
кој за трнче, кој за грмче.
Мирче врза за плочица,
за плочица, мраморица,
коњот беше аџамија,
тргна плоча е откорна,
под плочата шарен ковчег,
во ковчегот две девојки,
две девојки еднолики.
Прва беше Света Петка,
друга беше Света Недела.
Света Петка се загрми,
Света Недела се замагли,
зашто везат девојките,
девојките, невестите,
зашто везат во недела,
во недела мошне рано.
*
Гора мириса темјаносина,
темјаноина восокоина,
во гора имат лепи манастир,
во манастирот девет попои,
девет попои десетто ѓаче,
десетто ѓаче, ѓаче Никола,
книга гледаше, солзи ронеше.
Ми го догледа стари егумен:
– Ај не борете ѓаче Никола,
што книга гледаш, што солзи рониш?
– Ај не борете стари егумен,
ова година, морна година,
малките деца пепел ќе макет,
старите луѓе јаглен ќе гризат,
стредната коа шума ќе јадит.
*
Седнал ми е млад Јанкула,
на мејана со дружина,
да ми пиет, да ми јадит.
Поминуват Јанкулица
со Јанкула не зборуват.
Тогај велит млад Јанкула:
-Не борете Јанкулице,
поминуваш, заминуваш,
и со мене не зборуваш.
– Как да зборвам, млад Јанкула,
дома дошле три здравици:
една дошла за венчање,
втора дошла за крштење,
а третата за братимство,
побратими да се фатат.
– Немај гајле Јанкулице,
зар това се брига најде,
сам ќе одам побратимство,
син ќе пуштам на венчање,
ќерка ќе пуштам на крштевка.
*
Појдов, дојдов низ село,
најдов сено косено,
јунаци го косиле,
девојки со денале,
невести го збирале.
*
Овде дворје метени,
овде моми плетени,
овде јунак неженет,
ајде да го жениме,
со девојче од село.
*
Домаќине Стамјанине,
дали пиеш, или спиеш,
ако пиеш весели се,
ако спиеш разбуди се.
Долетало лепо пиле,
на рамена на Стамена,
тогај велит домаќинот:
– Ај подајте лак и стрела,
да застрела ова пиле.
Одговори лепо пиле:
– Не сум пиле за стрелање,
тук сум пиле аберџија,
абер носам од далеку,
ти си имаш мила сина,
царот има мила ќерка,
двајца да се сосватите.
*
Две се сонца надгревале,
два се браќа надигроле,
помалото го надигра
постарото му се моли:
– Прости мене мило брате,
јас сум постар ќе се женам,
ти си помал почекајме.
И в година д’ивчекаме,
сосе сета компанија.

(Подготви Марко Китевски)

Најново од: Песни за Македонија

За Андон Дончевски – наша гордост и жива легенда

Легендата на црвено-црните Од Кавадарци тргна, по скопската трева, со секој негов гол публиката се крева. Со грбот на Вардар и со срце свое, на теренот беше стрелец што победи брои. Двесте и седумнаесет пати мрежата ја затресе, секој негов удар нова радост донесе. Со оган во градите, со молња во чекорот, остави трага во […]

Песна за Гоце

Автор: Венко Марковски Горо ле сестро ајдушка Горо ле, мајко јуначка Зошто ле горо, зашуми Кога ни ветре не дувна? Дал ми те јунак наминал Со стара верна дружина? Дал ми те некој проколна За вековечни времиња. Ил ми те нешто исплаши, Исплаши памет помами? Горо ле, не трај – прозбори, Тешка ми рана отвори. […]

Чуварот на македонскиот копнеж

Посветено на Мане Јаковлески Од убавото Зубовце, под Шара што спие, тргна едно момче со младост во гради. Но во туѓина, каде германски дожд лие, за родниот крај нешто во него врие. Тргна нови соништа да гради. Во Берлин далечен, сред туѓото сивило, Маноил силно го чуваше пламенот свет, пламенот што растеше сè поголем и […]

11 – ти Октомври

11 Октомври Од тешкиот покров на ропската ноќ се роди крик, се роди моќ. Во Прилеп град, под Маркови кули, се разбуди секој што ропство го куди. И Куманово во слободарска зора запали оган што надеж отвора. Пукна првата пушка, одекна глас: „Доста е ропство, дојде нашиот час!“ Не за туѓи круни, не за туѓи […]

Љубов за мојата родна земја

Заминавме со куфери полни со тага и надеж, преку сини мориња, кон далечни, туѓи градови. Таму сонцето нема ист топол сјај, а ноќите се студени како непознати прагови. Но колку и да нè водат патиштата низ светот, македонскиот корен и во туѓа земја никнува. Во Мелбурн, Детроит, Торонто, среде Европа, па и на крајот од […]

Лирско писмо за Волф Ошлис

Саво Костадиновски Волф Ошлис (29 септември 1941, Кенигсберг – 18 август 2026) бил германски славист, македонист, политиколог, публицист и еден од најголемите странски пријатели и афирматори на Македонија. Германскиот славист, македонист, политиколог, публицист и универзитетски професор Волф Ошлис повеќе од половина век го проучува и го афирмира македонскиот јазик, историјата и културата. Во време кога […]

ВТОРАТА МАКЕДОНСКА УДАРНА БРИГАДА

На 20-от декемвриски ден, во 1943 лето, во Егејот долу, во Фуштани село, близу до Сопота града, се роди Втората македонска ударна бригада. Се исполни планот на Кузман и Ченто, протестираше генералот Вукмановиќ – Темпо. Бригадата ја сочинуваа неколку стотини борци, командантот е Туриманџоски Димче – Горски. Низ тиквешко поле, бригадата оди, многу борби со […]

Светлината од Скопје

Посветено на Мајка Тереза Мајка на светот, со срце од чисто злато, родена во Скопје, во скромно, мило јато. Од калдрмата стара, каде детството извира, таа тргна по пат што цел свет го вселува. Во Калкута далечна, сред болка и глад, им служеше на сите – и на старец и на млад. Во секое паднато […]

To top