
Константин Миладинов
Сâнце ле, сâнце ти златно,
Зашчо си пушчил ко платно
Околу тебе смолови
Темни облаци покрови?
Жити небесна ширина
И жити твоја светлина,
Темни облаци разсеи,
И јасно, сâнце, угреи!
Вервиш ли, сâнце, шчо ми е?
В стреде си мене завиен.
И сега темен, печелен
Ја се нахожда опален?
Сâнце ле, сâнце премило!
По сâта земја си било;
Си видел други несчастен
Ко мене, сâнце, порастен?
Да живја, сâнце, без радост
Во најцветната ми младост! –
Кажи ми, има трпење?
Какво несносно мâчење!
Сâнце ле, облак разсеи
И чисто, златно угреи!
И мене, сâнце, зарадви.