Кога претседателот на ВМРО-ДПМНЕ, Христијан Мицкоски, најави дека наскоро се можни предвремени парламентарни избори, од опозицискиот табор веднаш почнаа да пристигнуваат сигнали дека таквото сценарио не им одговара.
Иако лидерот на СДС, Венко Филипче уверуваше дека неговата партија е подготвена за изборно соочување во секој момент, денес од редовите на неговите коалициски партнери се слуша сосема поинаква порака – дека не е време за избори.
Претседателката на Либерално-демократската партија и пратеничка во Собранието, Моника Зајкова, порача дека предвремени избори не се во игра и дека не постојат услови за такво сценарио.
Се поставува логично прашање: ако СДС навистина е подготвена за избори, тогаш зошто нивниот коалициски партнер испраќа пораки дека не е време за изборно соочување?
Дали Зајкова зборува само во име на ЛДП или всушност ја соопштува вистинската позиција на поширокиот опозициски блок?
Дали зад јавните настапи на Филипче и неговите тврдења за подготвеност се крие сосема поинаква реалност? Бидејќи едно е да се зборува за избори пред камерите, а друго е навистина да се биде подготвен за нив.
Особено ако се има предвид дека повеќето анкети во изминатиот период покажуваат значителна предност на владејачката коалиција предводена од ВМРО-ДПМНЕ.
Затоа впечатокот е дека СДС сака да остави слика на самоуверена опозиција, но кога ќе дојде време за конкретно изборно соочување, од нивниот коалициски круг почнуваат да се слушаат повици за трпение, чекање и објаснувања дека „не е вистинскиот момент“.
Политиката не трпи контрадикторности. Не може истовремено да се тврди дека сте подготвени за избори и преку коалициските партнери да се испраќаат пораки дека изборите не се потребни.
Ако Филипче навистина верува дека СДС е подготвена, тогаш треба јасно да каже дали се согласува со ставот на Зајкова или не. Во спротивно, останува впечатокот дека зад гласните повици за изборно соочување се крие страв од реалниот суд на граѓаните.
На крајот, прашањето не е дали има услови за избори. Прашањето е дали СДС и нивните коалициски партнери имаат доволно доверба во сопствените политики за повторно да излезат пред народот и да побараат нов мандат.
Во македонската политичка историја опозицијата речиси секогаш барала предвремени избори кога сметала дека власта е слаба и кога верувала дека има поддршка кај граѓаните. Затоа изјавите дека „не е време за избори“ звучат необично токму кога доаѓаат од политички субјекти кои претендираат да бидат алтернатива на актуелната власт.
Токму затоа денес дилемата не е дали Владата има легитимитет. Таа дилема беше решена на изборите. Вистинската дилема е дали опозицијата има доволно храброст и самодоверба повторно да се соочи со граѓаните.
А кога опозицијата почнува да објаснува зошто не треба да има избори, тогаш можеби најголемиот одговор веќе е даден.
