Мане Јаковлески
Кога една политичка партија нема убедлива програмска понуда, нема резултати со кои може да се пофали и нема одговори за сопствените грешки, најлесниот излез го бара во создавањето информациски хаос.
Токму таков впечаток остава комуникациската стратегија на СДС. Речиси секојдневно во јавноста се пласираат нови обвинувања, чија цел не е подобро информирање на граѓаните, туку создавање сомнеж, вознемиреност и недоверба. Додека едно тврдење се проверува или демантира, веќе се наметнува друго, со што јавноста постојано се одржува во состојба на политичка напнатост.
Што сака СДС да постигне со ваквата комуникациска стратегија?
- Со секојдневното пласирање нови обвинувања, СДС се обидува да го наметне дневниот политички и медиумски ред. Дури и кога некое тврдење ќе биде демантирано, темата веќе е внесена во јавниот простор.
- Истовремено, вниманието се пренасочува од прашањата за седумгодишното владеење на СДС со ДУИ, спорните кадровски решенија, неисполнетите ветувања и причините поради кои беше изгубена довербата на граѓаните.
- Постојаните драматични пораки создаваат чувство на опасност и опсада, кое треба да ја мобилизира партиската структура и да го прикрие отсуството на позитивна политичка програма.
- Деморализирање на јавноста. Постојаните обвинувања создаваат уверување дека „сите лажат“, со што се брише разликата меѓу фактите и пропагандата.
-
Мобилизирање на членството. Пораките за постојана опасност создаваат чувство на опсада и ја заменуваат позитивната политичка програма.
Опозицијата има право да ја критикува власта, да поставува непријатни прашања и да изнесува сомнежи. Тоа не е само дозволено, туку е неопходно во секое демократско општество. Но постои суштинска разлика меѓу контролата на власта заснована врз документи и докази и пласирањето непроверени политички обвинувања.
Ако СДС располага со докази за незаконско постапување, треба да ги достави до надлежните институции и да ги објави пред јавноста во целосен и проверлив контекст. Ако нема докази, тогаш сензационалните прес-конференции не претставуваат борба за отчетност, туку обид политичката претпоставка да се претстави како утврден факт.
Правото на критика не подразбира право граѓаните свесно да се доведуваат во заблуда. Политичката слобода не ја исклучува политичката одговорност, а демократијата не може да функционира доколку фактите се сведат на уште една „партиска верзија“.
Ваквата политика сè потешко наоѓа плодна почва, затоа што граѓаните веќе можат да направат споредба меѓу седумгодишното владеење на СДС и ДУИ и работата на Владата предводена од ВМРО-ДПМНЕ и премиерот Христијан Мицкоски.
Резултатите на актуелната Влада го отвораат прашањето дали во СДС не можат или не сакаат да прифатат дека државата може да се води поодговорно и поуспешно. Наместо да понудат сопствени решенија и да се соочат со последиците од своето владеење, тие избираат политичката дебата да ја заменат со обвинувања и дезинформации.
Затоа, наместо секојдневно да создаваат информациски хаос, Венко Филипче и СДС треба да ги признаат катастрофалните грешки во економијата и штетните отстапки на национален план и да извлечат поука од начинот на кој Владата на премиерот Христијан Мицкоски го насочува развојот на државата – преку капитални инфраструктурни проекти, изградба на автопати, привлекување странски инвестиции и доследна заштита на националните интереси.
Дезинформациите можат краткорочно да создадат забуна, но не можат трајно да ја прикријат разликата меѓу сработеното и несработеното. Граѓаните умеат да ги препознаат фактите и манипулациите, затоа што политичката оценка, на крајот, не ја определува гласноста на пропагандата, туку резултатите што остануваат зад неа.
