САВО КОСТАДИНОВСКИ
На поетесата Оливера Јовановска
Срцето е тоа
што најдобро си го знае
патот до родниот крај
таму, каде што му е најтопло
во пазувите на татковината
Сведок ти си на туѓината
која живее во твојата поезија
но нејзиното време истекло
како низ песочен часовник
а не е лесно да се излезе
низ вратите на носталгиите
тие твои потстанарки
во твојот живот во Мелбурн
кои со време се здобиле и со свој дамар
затоа напуштените носталгии сметај ги
како школските тетратки испишани со спомени
Та во секоја носталгија
стиховите како цвеќенца
во песните ти расцутувале
а така е кај сите нас дијаспорци
неоти во нашите песни
ноќта и денот имаат исти бои
штом животот ни се претвора
ем во сонце ем во месечина
Така е и со младоста
таа ни поминува како летен распуст
втисната во спомените
од печатот на животот
додека секој поет песната си ја пее
како што знае и умее
но ветерот на туѓината е тој
кој ги измешува гласовите
и било како да ни било
нашите неволи сме ги криеле
и меѓу редовите на напишаното
но и каде да сме расеани по светот
ние пред сѐ се чувствуваме за горди Македонци.
