На 13 август 1951 година, кај селото Дорломбос на планината Беласица, биле убиени петтемина струмички студенти Мирко Пецев, Борис Белев, Стево Топчев, Ѓорги Јармов и Ѓорги Костуранов. Тогашната власт го оправдувала убиството со тврдењето дека младите се обиделе нелегално да ја преминат границата.
Според сведоштвата и тврдењата што со децении се пренесувале меѓу нивните семејства и сограѓани, петтемина студенти една августовска вечер биле насилно собрани од струмичкото корзо, оттргнати од прегратките на своите девојки и одведени кон границата. Кај Дорломбос биле свирепо убиени, по наредба на локален комунистички функционер.
Петтемина млади луѓе биле припадници на ВМРО и се залагале за слободна и независна Македонија. Нивната определба била неприфатлива за тогашната комунистичка власт, која по убиството ги прогласила за народни непријатели.
Случајот со струмичките студенти со децении бил табу-тема. За нивното убиство не се говорело јавно, а семејствата ја носеле болката во молк. Дури во 1991 година, со демократските промени и осамостојувањето на Република Македонија, првпат бил одржан парастос за покој на нивните души.
До 1990 година во Македонија главно се истражувало и пишувало за жртвите на фашистичкиот режим, додека пристапот до документите за жртвите на комунистичките прогони бил ограничен или целосно оневозможен.
Надвор од јавниот и научниот интерес останале бројни трагични настани и човечки судбини: одведувањето на стотици лица на Голи Оток, мистериозните убиства на Скопското кале, масовните убиства во Куманово, настаните во Ресен во 1945 година, стрелањето без судење во Велес, како и бројните поединечни убиства, затворања и интернирања.
Меѓу прогонуваните и политички отстранетите биле истакнати македонски дејци како Андон Чулев, Панко Брашнаров, Павел Шатев, Методија Андонов-Ченто, Петре Пирузе–Мајски, Венко Марковски и многу други. Нивните судбини, како и случајот со убиството на Лена Стојчевска, остануваат дел од потиснатата и недоволно истражена историја на комунистичките репресии во Македонија.
„Струмичката петорка“ останува симбол на насилно прекинатата младост и на борбата за историска вистина. Споменот на Мирко Пецев, Борис Белев, Стево Топчев, Ѓорги Јармов и Ѓорги Костуранов е трајно вграден во колективната меморија на македонскиот народ.
Слава им на сите што се бореа и ги положија своите животи за слободна и самостојна Македонија.
