Најсаканиот водач и револуционер во Народноослободителната војна на македонскиот народ во Вардарска Македонија беше Ченто.
Методија Андоновски-Ченто беше и остана во срцата на сите македонски патриоти.
Во нашиов прилог сакаме на нашите читатели накусо да им ја претставиме вистината за идеалот на Ченто, бидејќи денес скопските слуги на секој начин се обидуваат да ја прикријат вистината и да го претстават во сосема поинаква слика, напиша Драган Богдановски во текстот објавен во „Македонска нација“, бр. 63, стр. 4. 1974?
Најнапред ќе напомниме дека по завршувањето на Втората светска војна, Ченто стана претседател на АСНОМ и првиот претседател на Македонската република која се роди во крвавата антифашистичка војна.
Целиот свој живот тој го посвети во борбата за правата на македонскиот народ. Тој се бореше и страдаше заедно со народот и како таков често беше прогонуван и затворан уште во времето на бившата големосрпска Југославија.
Ченто беше еден од организаторите на МАНАПО (Македонско национално движење). Под бугарска окупација тој нарами пушка и излезе во планини да се бори против новите национални потиснувачи на македонскиот народ — Бугарите.
И кога на Илинден 1944 година во манастирот «Свети Прохор Пчински» се одржа Првото заседание на АСНОМ немаше популарен и поавторитетен човек од него во целата Вардарска Македонија.
Затоа историското Собрание еднодушно го избра за свој претседател наспротив протестите што ги даваше против неговото избирање делегатот на Тито во Македонија Светозар Вукмановиќ-Темпо.
Ченто беше избран за претседател на македонската национална држава која се роди во крвавата антифашистичка војна. Македонскиот народ избра еден искрен патриот и чесен човек.
Раѓањето на македонската национална државност е нераздвојно сврзано со неговата личност. Тогаш цела Македонија знаеше за својот Ченто, во неговото лице македонскиот народ гледаше нов Гоце Делчев, од друга страна во цела Македонија тогаш немаше најдено луѓе кои знаеа кој е србоманскиот копиљак Лазар Колишевски.
Но не мина долго време и Ченто по желбата на Белград и на Тито падна во затвор, а на негово место на челото на Македонската република беше доведен србулето Лазар Колишевски.
Во 1945 година Ченто беше затворен и осуден на 12 години затвор. Мачен садистички во Титовата зандана Идризово, истоштен од тешката физичка работа во затворот, тој се разболе и требеше да умре во затворот, но неговите џелати се плашеа да го остават да умре во затворот бидејќи знаеа дека македонскиот народ гледа борец и маченик во него и во неговите страдања за македонските правдини.
После осмогодишно робување го пуштија да си умре на «слобода» во родниот град Прилеп. На денот на неговиот закоп во Прилеп беа доведени неколку стотини удбаши кои го сопреа народот да дојде на гробиштата за да се опростат од својот сакан голем син и водач.
Го користиме случајов да кажеме дека во Идризово на робија умреа и други македонски револуционери за кои џелатите не се осудуваа да ги пуштат надвор да умрат, како Павле Шатев и братот на Никола Карев, Ѓорѓи Карев.
Павле Шатев беше единствениот жив останат учесник во Солунските атентати од 1903 година, а во првата влада на Македонската република беше министер. Но и тој како Ченто ја согледа вистината дека Македонија е измамена, дека македонската револуција е измамена од Тито и од Белград.
На Тито тогаш му требеа послушни ораѓија од типот на Колишевски, Љупчо Арсов, Михајло Апостолски, Страхил Гигов, Видое Смилевски и други, а не македонски политичари кои чесно служат на својот македонски народ.
Затоа чесни патриоти како Ченто, Павле Шатев, Ѓорѓи Карев и други беа физички ликвидирани.
Ќе кажеме дека овие патриоти беа малкумина но доволно многу да им покажат на врховистите како се бори за слобода на Македонија.
Од архивата на „Македонска нација“
Во продолжение го пренесуваме оригиналниот текст на Драган Богдановски, објавен во списанието „Македонска нација“, број 63, на страница 4. Текстот е сведоштво за неговите ставови и заложби за македонското национално прашање и се објавува со зачувана авторска содржина.
