„Законитата кралица на таа земја Клеопида (сибирски Клеопатра), му го предаде градот на Александар, му се препушти и му родила син. Синот го нарекле Александар, тој станал цар и сосема веројатно неговите потомци да живеат во Сибир.“ – пишува Николај С. Новгородов.
Рускиот автор Николај Сергеевич Новгородов во своето дело “Сибирски поход на Александар Македонски” наведува повеќе докази дека Александар бил во Сибир. Истовремено тој се обидува да ги разоткрие контрадикциите кои се појавуваат во неговиот поход кон Индија и да даде појаснивање зошто научниот свет ги преќутува овие откритија кои јасно укажуваат на Александровиот поход во Сибир.
Посочувајќи повеќе примери за присуството на Александар во Сибир, Новгородов укажува и на топонимите кои се појавуваат на сибирскиот пат на Александар Македонски. Во тој контекст тој тргнува од Библијата и народите кои се појавуваат по библискиот потоп. Иако не ја спомнува дека Македонците се потомци на Јафет, за поврзаноста на народите ќе напише:
„Според Библиската верзија, античките народи на Земјата се јавуваат после потопот како потомци на шеснаесет внуци на Ное. Најраните меѓу нив Мојсеј ги спомнува синовите на Јафет Магог, Тувал, Месех (Битие 10: 2). Езекиел (38, 2, 3, 39, 1, 2) и Еремија (5, 15, 16, 6, 23, 8, 16, 25, 9), пророкуваат инвазија на северниот народот на земјата на Израел, проширување на своето членство од страна на Гог и Рош.
Јас не знам дали може да се разгледаат следниве како доказ за постоењето на Бог, но сите од горенаведените народи беа многу реални етнички групи. Меѓутоа, древните историчари и географи Хекатеј од Милет, Херодот, Страбон, Плиниј, Јосиф Флавиј, Помпонија Мела и др. ги спомнуваат нив под малку различни имиња. Седумдесет преведувачи на Библијата од хебрејски на грчки сметаа дека е посоодветно да се именуваат Месека со Мосохом. Грците ги ги нарекоа Месехите – Мосхами, народот на Тувал – Тибаренами, Иберами.
Во антички времиња овие народи живееле во Мала Азија, во Кападокија, каде што остана од нив имиња на места, особено во Месехиските планини. Асирците ги викале Месехите Мушками, и тврди дека овие луѓе живееле во северо-источниот дел на племето Табал.
Јосиф Флавиј пишува дека Грците веруваат дека народот на Магог се Скитите. Крајна дисонанца во однос на Малоазискиот регион на живеење на библиските народи е што Плиниј и Помпониј Мела на своите карти ги помешале Скитија на брегот на Арктичкиот Океан. Објаснувањето за оваа дисонанца е преселбата на народите: родени во истата област, а подоцна откриени во други области одалечени со многуте илјадници километри.
Во врска со Месех Флавиј направил мал осврт, што во претходните времиња Месехетите ги именувал по нивниот главен град, а сега се нарекуваат Кападакијци. Овој антички град тој ја нарекува Маздак, а Свети Јероним главниот град на Кападокијците го нарекол Маздака. Гледајќи напред, можеме да кажеме дека во IV век по упадот на Александар Македонски, тој бил наречен Массага, а народот во согласност со Јосиф (а зошто не би поверувал тој?), Масагети.
Еврејски писатели од подоцнежните времиња Мојсеј Утиец (VII век) и Мојсеј Каганкатваци (X век), ги сметале Русите и Месехите за еден народ, нарекувајќи ги ” Рус-Месехи ” или “Рус- Мосос”. Утиец особено, напиша: “Во тоа време, како царот на Русите-Месехите ги собрал своите орди Товелски (Тубалски), исто така, сите војници на Хуните …”. На тој начин Русите и Месехите историски се неразделни.
Но повеќе интересно е тоа што сите горенаведени библиски народи [Рош (Рус), Месех, Тувал (Тавал), Гог и Магог] се среќаваат на патот на Александар Македонски. И овие трогателни средби не биле во места во Мала Азија, туку во “индискиот” дел од неговата Источна кампања. По трагите на патот на Александар, најдов имиња на место кое одговараат на сите погоре етноними. Сепак, јас не ги посакував нив во Индија, туку во Сибир, затоа што верувам дека всушност Александар бил тука и не таму. Образложението за ова не е слабата теза на мојата книга “Сибирски поход на Александар Македонски “, објавена во 2008 година.
Библиски етноним Рош соодвествува во походот на Уструшаните, Гедросите и поданиците на царот Пор. Уструшаните живееле во устието на Руска река, која се викала река Урал. Гедрозите живееле во близина на Океанот во долниот тек на реката Енисеј, Пор царуваше во една од сибирските реки на географската ширина 57 степени.
Градот Тавала, според Диодор, се наоѓал на остров во устието на реката, по која Александар сплаварел до океанот, каде што за време на тешката сурова зима бродови се изгорени и едвај се дочекала пролетта. Местото Taвал одговара на пристаништето Товопогол на островот на устието на реката Об. Подоцна Тавала била нашироко позната под името Тула, што го донесе во античкиот свет Питеј. Посетен овој град малку порано од Александар, Питеј ја мери широчината на просторот и сфатил дека Тула се наоѓа на арктичкиот круг. Интересно, преку пристаништето Товопогол сите работи се исти на арктичкиот круг. Дури и повеќе интересно е дека Об има притока Тула, а на Северен Урал е гребенот Тулумски камен. Александар исто така, ја утврдил широчината на области која за него е непозната. За таа цел, ја мери должината на сенките на високите дрвја. Во устието на Гидраота, една од притоките на т.н. Инд, должината на сенката е еднаква на пет фази (прибл. 900 м), што е невозможно во екваторијална Индија, но тоа е сосема можна во Приполарјето.
Од устието на Об, Александар се преселил на исток, на устието на реката Енисеј, кој го нарече Ганг. И го постигна тоа, ако се верува на Страбон, кој го споменува писмото на Кратер, командант на Александар. Во писмото до својата мајка, Кратер пишува дека тој и Александар набљудувале во устието на реката Ганг огромни морски цицачи (китови или орки – н.н).
Помеѓу устието на реката Об и устието на Енисеј е незабележана реката Месојаха. Во свое време од Месојаха до Норилск е изграден гасовод. А уште порано тука се наоѓала Мазаха – главниот град на Масагите. Законитата кралица на таа земја Клеопида (сибирски Клеопатра), му го предаде градот на Александар, му се препушти и му родила син. Синот го нарекле Александар, тој станал цар и сосема веројатно неговите потомци да живеат во Сибир.
Некаде во овие места, во близина на океанот, Александар се сретнал со дивите влакнести луѓе. Во поетската традиција овие гиганти се нарекува Гогами и Магогами. Патем, во митолошката историја на Велика Британија со некои гиганти се борел основачот на Британија Брут. Еден од нив бил наречен Гоемагог. Се говори дека локалните жители побарале од Александар да ги заштити од нападите на Гогите и Магогите, што Александар го направил, ги заробил во планините со железни порти. Направил како што било само можно во тој случај, ако лошите луѓе живееле во пештери, Александар го блокирал излезот од тунелот.
На платото Путорана на сто километри од Норилск во планините Тонел има едно езеро Тонел, од него следи реката Тонел и оваа река има притока Тонелгагочар. Чар – една форма, што значи “река”. Така, ние ја откривме реката Гог. А 45 километри југозападно од езерото Тонел е реката Могокта, која се влева во Хантајски залив резервоарот на Могота. Кта, исто така гда –оваа форма, на тој начин, Макогда, оваа, очигледно, реката Магога. Некаде во оваа област, а можеби и под водата на езерото Тонел се баоѓа “Железна порта” поставена од Александар.
Реалноста на постоењето на “Железна порта” е потврдена од страна на извештајот за патувањето до портата на Салам (IX век), неуспешна кампања насочена кон портата на новгородецот Улеб (1032), убеденост во изјавата за нејзината реалност на Големиот кнез Владимир Мономах (крај X1 век), изјавата на Ал – Омари, секретар на египетскиот Султан (XIV век), и, конечно, сведочењето во Куранот (Сура 18). Ова е време за нас да се отвори оваа порта. Но, тогаш што ќе се случи со библиската географија, не знам. Каде што развојот на настаните, така прецизно се опишани од Евреите?“
Доказите кои ни ги два рускиот автор укажуваат дека Александар бил во Сибир. Но, крутото отфрлање од страна на научните кругови доаѓа од западниот свет кои не сакаат постоење на славјаните во антиката, на нивната доминација и силна цивилизација, на нивната прадревна култура, на нивната слава. Поради тоа уште во минатото биле спалувани и уништувани сите материјални докази за нивната прадревна култира.
Македонска нација
(прдолжува)
