Мане Јаковлески
Некои можеби ги сметаат моите ставови за Македонија за радикални, но јас по природа ниту сум радикал ниту дејствувам како таков.
УДБА со години ме водела како „радикален емигрант“, тврдејќи дури и дека сум подготвувал атентати, четири години имаше потерница по мене во цела тогашна Југославија, со ознака АПСИ.
УДБА ме накодошила за тероризам и кај Штази — источногерманскиот пандан на УДБА — по што долго време сум бил следен. За тоа поседувам и дел од досието што го воделе за мене. (Како што ми беше кажано во полиција во Берлин кога го поднесов барањето за мое можно Досие кај ШТАЗИ дека сум единствен Македонец кој има политичко досие во таа слижба).
Долги години ме следеле и на крај заклучок; Чист нема ништо за сомневањата.
Некои и денес постојано лаат дека сум бил удбаш, агент на ЦИА, Мосад, Штази или на некоја друга служба.
За едни сум „пробугарски“, за други „просрпски“ — етикетите ги менуваат според дневните потреби или по нечие барање.
Но едно никако не можат да сфатат: дека човек може да остане доследен на своите принципи за Македонија и верен на идеологијата и Аманетот.
За Софија и наводното барање оружје: изјава на Љубчо
Што се однесува до изјавата на Љубчо за некакво оружје од Софија, веднаш ќе одговорам: Ако мисли на моето патување во 1991 година, од Берлин во Софија со Драган Богдановски, ќе го потсетам дека таму заминавме токму по негова сугестија. Не отидовме да бараме оружје, туку да лобираме, Бугарија да ја признае Република Македонија.
Ако го заборавил тоа, нека ја праша Зорче. Токму Георгиевски ја испрати во Софија за да ни се придружи на средбите во кабинетите на Жељу Желев и на тогашниот премиер Попов. Можеби така ќе му се врати помнењето: по враќањето во Македонија, Зорче го информираше за сите средби и разговори што ги водевме.
Сè што ни беше ветено на средбите во Софија во врска со признавањето на Република Македонија подоцна беше исполнето во целост — сто проценти, токму онака како што ни ветија.
Исто така на моето прашање што може Македонија да очекува од Бугарија доколку Југословенската армија ја нападне Македонија како предходно, Словенија. Хрватска и Босна ни беше одговорено: Се што ќе побара Македонија од нас ќе Ви дадеме, буквално СЕ‘.
Откако со Драган се вративме во Берлин, Љубчо ми се јави за да праша како поминале средбите. Иако веќе бил информиран од Гечевска, меѓу другото му реков: „Во моментов во Бугарија има две илјади доброволци, а ако затреба, десет илјади ќе дојдат во Македонија доколку бидеме нападнати од тогашната Југословенска армија.“
Само два-три дена по нашиот телефонски разговор, во еден српски весник се појави речиси истата информација: дека десет илјади доброволци во Бугарија се подготвувале да влезат во Македонија, а како врска со нив била посочена нашата партија.
УДБА ја следеше партијата и ги прислушуваше сите разговори.
Можно е Љубчо денес да ги меша бабите и жабите, па тој напис да го поврзува со нашата мисија во Софија и со наводното барање оружје.
И без некој да ме праша, Обвинителството нека ги провери неговите „сериозни“ тврдења за наводното оружје. Нека утврди дали воопшто постоело такво нешто, за каква количина станувало збор, кој го набавил, како било внесено во државата се разбира ако било донесено и каде завршило. Ако, како што остава впечаток Љубчо, станувало збор за поголема пратка, тогаш сигурно мора да постои некаква трага. Нека се утврди и врз основа на какви докази тој денес го поврзува моето име со оваа приказна.
На истата телевизија, одговарајќи на прашање за случајот „Сина птица“, незнам од кои причини отвора тема стара над триесет години, рекол: „Прашајте го Мане Јаковлески.“
Еве, Љубчо, на твоето „Прашајте го Мане Јаковлески“ ќе одговорам јавно — сите да прочитаат, без некој да ме праша и, се разбира, со документи.
Во 1992 година Љубчо Георгиевски побара од мене да организирам патување и политички средби во Германија. Со него беше и Борис Змејковски. Заедно присуствувавме на повеќе средби, а потоа заминавме во Брисел, каде што Георгиевски предаде протест до европските институции.
Пред крајот на престојот предложи да посетиме некој наш човек и да испиеме кафе. Му кажав дека во Брисел живее секретарот на Задграничките комитети, Љубо Јовановски, но и дека немам голема доверба во него, иако Драган Богдановски предложи токму тој да ја извршува таа функција.
Георгиевски, сепак, инсистираше да го посетиме. Во домот на Јовановски отворено кажав дека меѓу нас нема голема доверба. Тој одговори дека преземал многу активности за Македонија, но дека јас не сум му верувал. За да ни покаже што работел, пушти видеокасета.
Георгиевски и Змејковски веднаш реагираа на снимката. Сфатив дека станува збор за важен и чувствителен материјал, па побарав касетата да ми ја даде за внимателно да ја прегледам по враќањето во Берлин. Јовановски првично одбиваше да ми ја предаде.
Тогаш Љубчо му рече: „Мане ти е претпоставен и мора да го слушаш.“
По неговата интервенција, касетата ми беше предадена. Кога излеговме од куќата, првиот коментар на Љубчо беше: „Со оваа касета сигурно ги добиваме изборите.“ Оваа реченица добро ја паметам.
Ако јас сум ја организирал „Сина птица“ или сум бил дел од таква операција, како што тврди тој, зошто би настојувал да ја земам снимката и да му ја дадам нему?
Моите проблеми почнаа по нивното враќање во Македонија
По враќањето на Љубчо во Македонија, според информациите што тогаш ги добив, тој му кажал на Добри Величковски дека поседува видеокасета со негова снимка.
Набргу потоа почнаа сериозни проблеми за мене и за моето семејство. Во Берлин добивав телефонски закани лично од Величковски дека животите на членовите на моето семејство ќе бидат загрозени доколку касетата биде прикажана на телевизија. Во тоа време моите деца и сопругата се наоѓаа во Македонија.
За заканите веднаш го информирав Љубчо, а тој ми одговори: „Ништо не ти може. Добри е нервозен затоа што ќе мора да се соочи со мене на телевизиски дуел.“
Мислам дека не само што одговорив, туку и го опишав целиот настан онака како што се случи. За тоа како се стигнало до „Сина птица“ постојат соопштение од засегнатите патриоти, кои, според мене, биле злоупотребени во овој случај, како и официјално партиско соопштение што своевремено ми беше испратено по факс во Берлин.
И Јас сега имам едно прашање: кој сега, по повеќе од триесет години, бара од Љубчо повторно да ги отвора овие теми? Се сомневам дека некому од соседството не му се допаѓа тоа што на порталот Македонска нација: mn.mk објавувам историски документи за вистината на Македонија. Ако тоа е причината, еве јавно им ветувам: ќе објавувам уште повеќе документи што со децении биле криени од македонската јавност.
Паметењето може да биде селективно — документите не се.
Соопштение на засегнатите во „Сина Птица“:
Партиско Соопштение за „Сина Птица“
Соопштение на Ефтм Таковски
