Венко VS Филипче – политичарот што самиот си противречи во секој втор ред
Кога човек ќе ги следи настапите, честитките, ставовите и политичките акробации на Венко Филипче, некако сам од себе во глава почнува да одѕвонува познатиот цитат на Гоце Делчев:
„Јас не познавам друг народ кој повеќе страдал од предавствата на своите синови – изроди како македонскиот…“
И колку и некој да сака да глуми навреден од оваа споредба, факт е дека самиот Филипче упорно работи токму на тоа – да ја направи актуелна и денес.
Во време кога цела Македонија гледа отворен политички и идентитетски притисок од Румен Радев и официјална Софија, единствениот човек кој успева да не види ништо спорно е токму „лидерот“ на СДС. Човекот буквално „искрши нозе“ прв да честита за бугарската влада, како да станува збор за историски успех на Македонија, а не на држава која со години ја блокира македонската европска перспектива.
Но, најинтересен е стилот на пишување и политичкото однесување на Филипче. Во една иста честитка живеат две личности. Едниот е Венко, другиот е Филипче.
Прво почнува со „северна“. Па после неколку реда му текнува дека народот сè уште ја вика државата Македонија. Прво продава приказни за заштита на националните интереси, а веќе во следниот пасус ја кодоши сопствената држава пред Софија, тврдејќи дека Владата создавала „вештачки конфликти“ со соседите.
Во превод?
Бугарија е во право.
Францускиот предлог е одличен.
Вториот протокол е фантастичен.
82% од народот што рекоа НЕ за внесување Бугари во Устав без гаранции од ЕУ – изгледа според Филипче се жртви на колективна халуцинација.
Само Венко ја знае вистината. Или можеби Филипче. Зависи кој од двајцата е на смена тој ден.
Политичар што во еден пасус е „патриот“, а во следниот се однесува како портпарол на бугарските позиции, не остава впечаток на државник. Остава впечаток на човек што очајно се обидува да им се допадне на сите – и притоа завршува без доверба кај никого.
Особено трагикомично е кога истиот човек зборува за „загрозен идентитет“, а паралелно ја напаѓа сопствената држава дека премногу се спротивставувала на соседите. Тоа е како пожарникар да пали оган, па после да држи прес-конференција за противпожарна заштита.
Пет минути топло, пет минути ладно. Народски кажано – класичен „лимон табиет“.
И додека од Бугарија бара добрососедство, дома произведува поделби, омаловажува институции и шири наратив дека Македонија е виновна што се брани самата себе. Тоа не е модерна европска политика. Тоа е старата школа на сервилност, добро позната од времето кога СДС беше подготвен на сè, само за да остане на власт.
На крајот, можеби најискрена слика за политичкиот пад на Филипче е токму неговиот рејтинг. Колку повеќе се труди да биде „омилен“ надвор, толку повеќе дома тоне кон ниво на статистичка грешка.
Народот можеби долго трпи, но едно секогаш препознава – кога некој зборува во име на Македонија, а всушност работи против нејзината позиција.
