Сѐ почести се реакциите во јавноста за, како што се оценува, двојните стандарди на СДС и нивниот лидер Филипче кога станува збор за европските интеграции и националните прашања.
Додека од партијата јавно се повикуваат на европски вредности и потреба од забрзување на евроинтегративниот процес, во политичката јавност се отвора прашањето зошто дел од законите поврзани со Реформската агенда не добиваат поддршка од СДС во Собранието.
Воедно, критики се упатуваат и за, како што се наведува, контроверзните релации на поранешни функционери и структури блиски до СДС со лица и бизнисмени кои во јавноста биле поврзувани со проруски влијанија и интереси. Меѓу имињата кои повторно се актуелизираат во политичките дебати се Александар Онушенко, на кого му беше доделено македонско државјанство, како и Миодраг Давидовиќ, чие име во минатото беше поврзувано со крупни градежни и инвестициски проекти во државата.
Ваквите примери отвораат дилема дали декларативната проевропска политика на СДС е доследна и во практиката.
Дополнително, реакциите се засилуваат и поради ставовите на Бугарија кон македонскиот идентитет, јазик и историја. Во дел од јавноста постои стравување дека во обидот за политички поени и враќање на власт, СДС и Филипче би можеле повторно да прифатат отстапки кои би биле доживеани како удар врз националните интереси.
Прашањата околу учебниците, толкувањето на историјата, ликот и делото на Гоце Делчев, како и негирањето на македонскиот јазик и идентитет од бугарски политичари, остануваат меѓу најчувствителните теми во македонското општество.
Политичките аналитичари оценуваат дека токму во вакви околности е потребна јасна и конзистентна државна политика која ќе ги брани националните позиции, а евроинтеграциите да не се претворат во процес на нови условувања и историски отстапки.
