Филипче ја замени собраниската дебата со прес-конференции, блокади и ширење страв
Венко Филипче не е само претседател на опозициска политичка партија. Тој е и пратеник, избран од граѓаните и платен со парите на македонските даночни обврзници. Токму затоа, од него се очекува да биде присутен во Собранието, да учествува во суштинските дебати, да предлага решенија и да придонесува за подобар живот на граѓаните.
Но, наместо аргументирана собраниска борба, јавноста гледа политичар кој молчи таму каде што треба да зборува, а зборува таму каде што не мора да одговара на прашања и контрааргументи.
Филипче не зел збор во ниту една позначајна собраниска дебата, а речиси и да не учествувал на седниците посветени на пратенички прашања. Го немаше да дискутира ниту вчера, ниту во текот на викендот, ниту минатата недела. Оттука, сосема оправдано се поставува прашањето: каде е пратеникот Венко Филипче кога во Парламентот се расправа за прашања од интерес на граѓаните?
Кога дебатите ќе завршат, кога седниците ќе поминат и кога веќе нема можност некој директно да му одговори, Филипче се појавува пред камерите со прес-конференции исполнети со општи обвинувања, црни сценарија и политички пораки без конкретни решенија.
Наместо да понуди предлози, тој ја плаши јавноста дека ништо не се работи, дека државата нема пари, дека ќе нема средства за плати и пензии. Таквото неодговорно ширење страв не е грижа за граѓаните, туку обид преку несигурност и паника да се приберат евтини политички поени.
Претседател на политичка партија, дури и кога е во опозиција, има обврска да придонесува за стабилноста на државата. Опозицијата треба да биде коректив на власта, да укажува на грешките, но истовремено да предлага подобри решенија. Нејзината задача не е да го блокира секој процес, да ја поткопува довербата во институциите и секојдневно да им сугерира на граѓаните дека државата се наоѓа пред колапс.
Уште позагрижувачки е што главна политичка тема на Филипче остануваат Бугарите и исполнувањето на барањата што доаѓаат од Софија, наместо платите, пензиите, здравството, образованието, економијата и вистинските потреби на македонските граѓани.
Од друга страна, Филипче се однесува како продолжена рака на Зоран Заев и чувар на неговото партиско наследство. Наместо СДС да се ослободи од политиките поради кои ја загуби довербата на народот, партијата продолжува по истиот пат – национални отстапки, политички блокади и создавање вештачки кризи.
Таков е и односот кон Изборниот законик. Наместо СДС да учествува во работните групи, да предлага подобрувања и да помогне во донесувањето реформско законско решение, пратениците добиваат насоки да ги напуштаат разговорите и да го блокираат процесот.
Со тоа директно се попречува и олеснувањето на гласањето на македонската дијаспора. Луѓето кои со години испраќаат пари во Македонија, инвестираат, ги помагаат своите семејства и ја чуваат врската со татковината, повторно стануваат жртви на теснопартиски пресметки.
Од односот на СДС кон Изборниот законик и кон другите реформски процеси може да се извлече само еден заклучок: партијата на Венко Филипче, заедно со својот неформален партнер Левица, не настапува како конструктивна опозиција, туку како политички блокатор.
Не може истовремено да се зборува за европска иднина, а да се напуштаат работните групи за реформски закони. Не може да се повикува на европски вредности, а да се попречува демократското право на глас на македонските иселеници. Не може да се тврди дека се работи за доброто на граѓаните, а секојдневно да се шират паника, страв и недоверба.
На Македонија ѝ е потребна одговорна опозиција, а не опозиција која се радува на секој проблем и се надева дека секоја тешкотија ќе ѝ донесе неколку политички поени.
