Патешествие
Маченику, самотнику, осуденику –
комито, визионеру, водачу…
За тебе човеку, на кој сите ти сме мили,
а низ немилост ти покажувавме:
заби, пендреци, кундаци, катинари…
За тебе и името ни мрзне на усните
и мислите ни ги морничават душите!
За тебе плаче и чедото и родината и иселеникот –
и изнемоштеното секојдневие плаче.
За тебе ниту зборови, ниту писанија,
ниту солзи се доста –
кон докажувањето на македонската вистина!
За тебе ќе проговори утрештината:
за едно потчовечко однесување
и за едно натчовечко истрајување.
Ќе кажува: за секојдневните ѕвекови по калдрмите,
за крвиштата по коридорите
и за воздишките по затворите.
За тебе, кон националното дело:
и ветерот ќе се огласи
и народот ќе се согласи –
за бесмртен да те прогласи!
За тебе, во име на емигрантската правда,
под отворено небо и по полноќ,
во Ферфилд – песнава ти ја напишав.
Иван Трпоски
31 јули 1990 г.
