Гордана Димовска
Заминавме со куфери полни со тага и надеж,
преку сини мориња, кон далечни, туѓи градови.
Таму сонцето нема ист топол сјај,
а ноќите се студени како непознати прагови.
Но колку и да нè водат патиштата низ светот,
македонскиот корен и во туѓа земја никнува.
Во Мелбурн, Детроит, Торонто, среде Европа,
па и на крајот од светот,
градиме цркви со златни куполи
за да ја сочуваме искрата,
за да не згасне нашиот пламен.
Секое „Тешко оро“ во туѓина
го играме со поголем копнеж,
а секоја солза во окото
е капка од изворот на родниот крај.
Ги учиме децата на јазикот на дедовците,
со гордост, но и со мака,
за да знаат од каде потекнуваат.
Ние сме мостови од љубов
што се протегаат преку океаните,
со срца што чукаат за Егеј, Вардар и Пирин.
Можеби чекориме по туѓи, модерни улици,
но душата ни останала
на селскиот сокак и во старата чаршија.
И знаеме: еден ден, кога ќе завршат патувањата,
копнежот ќе нè поведе кон родното огниште.
Зашто Македонија не е само име на карта —
таа е жива рана, вечна љубов
и куќен праг што секогаш нè чека.
