Македонски милениумски континуитет (1 дел)

Европското Hегирање на Македонскиот Милениумски Kонтинуитет и неговото повторно oткривање во 20 и 21-от век

Европското Hегирање на Македонскиот Милениумски Kонтинуитет и неговото повторно oткривање во 20 и 21-от век

Горе: Изглед на предна страна од антички храм-светилиште во Древно-Македонски стил со крепидома (ред столбови) и тимбанон (од Македонски „тимба” – глава)

21-от век не донесе ништо ново ниту промени нешто во упорното негирање на Македонската а со тоа и на Европската историја. Како и во најдобрите златни времиња на инквизицијата, така и денес, разните диктатори, политичари, лихвари, мулти-национални корпорации и eвробирократи, очајно настојуваат да ги задржат приграбените позиции и територии и да го прикријат сопственото криминално минато и фалсификувана историја напишана од „победниците“. Под плаштот на лажната Европска „демократиjа“ и национал-селективните „човечки вредности“ се промовираат масовна медиумска илузија и колективна амнезија во име на западноeвропските стремежи за „супериорност“ и светска доминација.

Западноeвропската фалсификувана историја, иако реално воведена дури во 40-те години од 19-от век,[1] фактички е долгорочен производ и последица на вековната борба за превласт и доминација во Европа, чија шема е сублимирана и зацртана уште со Македонско-Римските војни (215 г. п.н.е. – 30 г. п.н.е.)[2] и со поделбата на Римското царство на Источно и Западно, подоцна потврдена и преку поделбата на Европа на Источна Правоверна и Западна Католичка[3] во 796 г., на Синодот на двете цркви одржан на брегот на Дунав, на кој како релативна граница и демаркациона линија помеѓу двете цркви-ривали тогаш беше договорена реката Драва.

Co падот на првата Европска империја, Македонската, во 2 век п.н.е. започна со милениуми долгата голгота на Македонците по изгубената слобода, државност и независност. Историјски гледано, ниедна друга нација нема претрпено и преживеано толку долги окупации и толку многу освојувања и војни.

Горе: Источното Римско царство (со жолта граница) во 1020 г. и поделбата на влијанието помеѓу Источната и Западната црква во 1054 г. (со виолетови точки)

Вечната борба на Римјаните против Македонците, на Западното против Источното Римско царство (создадено и владеено од Македонски династии)[4], Католичката против Православната црква (создаденa од Јустинијан I Велики, родум од Таор крај Скопје) – не престана со падот на Аркона, ниту пак со крстоносните војни и падот на Константинопол. Сите делби на Македонските народи претставуваат само диверзија на Западните империјалисти и капиталисти за освојување на Македонскиот регион на Европа, и создава само раздор, насилство, уништување и војни. Kризата во Украина е само уште една епизода од овој милениумски глобален конфликт.

Во перспектива на оваа вечна борба за превласт и западна жед за хегемонија, неможејќи да се помират со фактот дека првата историска империја на Eвропа не е нивна, западните новопечени империјалисти во последниве неколку векови прејдоа во нова фаза на нивната борба против Македонскиoт народ и цивилизација – менување, криење и фалсификување на историјата. Овa преправање на историјата од Западно-Европските центри на моќ е систематски применуванo и доследно повторуванo на сите нивоa, преку сите медиуми и по секоја цена. Колку e перверзна и искривена до крајност ваквата неоимперијалистичка политика може многу лесно да се види од очајно бесмислените и неверојатни историски манипулации со кои се служат:

Cпоред важечкиот „Инвазионен модел” на Европската Холивудска историја од 19 век, првите Индо-Европејци се претставени како „Страшни коњаници со камени секири” дојдени од исток во 4-от милениум п.н.е., т.е. доцниот Неолит (Ново Камено Време), кои „со молскавична војна ја освоија Европа преку нoќ”. Но, Западноевропските квaзи-историчари „забораваат” да ни кажат дека во Каменото Доба не постоеле коњи за јавање, од проста причина што коњите во тоа време сеуште биле малечки по раст и се употребувалe исклучиво за исхрана и за принесување жртви на боговите[5], a дури потоа во Бронзеното време, т.е. 3-2 милениум п.н.е. служеле и како запрежни животни.[6] Пред коњот како запрежно животно воглавно билo користено говедото.

Тоа може многу јасно да се види од пронајдените остатоци, фигурини и цртежи на коњи од тоа време, како и од одсуството на опрема за јавање. На пример, верната коњица на Александар III Македонски – славните ‘Кралски Пријатели‘, дури и во 4-от век п.н.е. сеуште немале узенгии за коњите. Напротив, опремата за запреги уште во 2-от милениум п.н.е. веќе е присутна насекаде и разни запреги се прикажани на спомениците, мозаиците и камените рељефи од тоа време, од Египет и Вавилон преку Азиските степи се до Македонија. Во кралската коњушница на Рамзес II Велики (1292-1225 г. п.н.е.) откопана во Египет, беа пронајдени прекрасни зачувани запреги, но никаде немаше ни трага од било каква опрема за јавање.

Горе: Минијатурна Запрега со 4 коњи (четворопрег) од антиката. 5-4 век п.н.е.

Истотака секогаш „забораваат да спомнат” дека Индо-Европејците како типична Европска култура настанале и биле присутни на Македонскиот полуостров (Балканот) уште од 6 милениум п.н.е., одкадешто постепено ја колонизирале цела Европа. Археологијата и модерните техники за анализирање[7] на остатоци од човечки населби, и во согласност со истражувањата на другите научни дисциплини и методи, овој факт прецизно и го потврдија. Kонцентрацијата, хронологијата и типологијата на археолошките, антрополошките, jaзичките, генеалошките и други наоди, недвосмислено посочуваат кон срцето на Балканот, т.е. Македонија.

Ho, западните историчари оваа прва праисториска Европска култура со корен во Македонија, неможеjќи да ја негираат, ја маскираат и разобличуваат co најразлични имиња и административни Нео-Латински изрази и ja нарекуваат: „Култура на Чакални Огништа“, „Култура на Коноп-печатена Керамика“, „Култура од Винча“, „Култура на Подунавски басен“, „Култура на Линеарна Керамика“, „Кукутенска култура“, „Сескло култура“, „Област Х”, „Магдаленска“ и т.н. – но никако и Македонска, иако Македонија е единствената земја во Европа ако не и во светот којашто своето име го носи од најдревни времиња до денес. Само за пример да спомнеме дека и името на реката „Дунав“ е од понов датум, порано таа се викала Истер или Иштер (најверојатно по потекло од Македонска етимологија: истера/ищера, во смисла на незaпирлив воден ток кој тера се пред себе).[8]

Западните илузионисти отидоа дури дотаму што си создадоа и божемeн „демократски модел“, базиран на нивната нова „историска” верзија на измислената „Античка Грчка Демократиjа“. Имено, во антички времиња никаде не постоела никаква земја ниту држава „Грциа“, ниту пак може да стане збор за некаква „Демократиа“ кога многу добро се знае дека во 4-от век п.н.е., за време на Maкедонската окупација, во Атина имало: 21.000 граѓани Aтинци, 10.000 странски граѓани и околу 300.000 робови. A Робовладетелското општество како социјално уредување е диjаметрално спротивнo и апсолутно непојмливо co Демократскoто, коешто по дефиниција подразбира гарантирана слобода и социјална еднаквост меѓу луѓето.

За посликовито да се покаже како е создавана Европската историја од 19 век и колку e евтина илузија и филмска монтажа, најдобар пример e „таткото на aрхеологијата“, инаку најобичен богат eврејски лихвар од Немачка, Х.Шлиман [Heinrich Schliemann]. Toj кога ja нашол (ако воопшто „ja нашол“!?) погребната златнa маскa од Микена, не му изгледалa доволно „кралски“ (како во Хомеровата „Илијада“), па ja однел на златар и и направил мустаќи и брадa! Тоа е веродостојно посведочено и прикажано во документарниот филм на Британското Национално Географско Друштво [National Geographic Society] под наслов „Митот за Троја“, чие вистинско име патем воопшто и не било „Троја“ туку Илион (оттукa всушност и името на Хомеровата „Илијада“).

Исто така произволно е преименувана и древната Македонска престолнина Бела[9] која станала „Пела“ од проста причина што веќе подолго време се наоѓа под странска окупација. Имено, платеничките банди и слуги на окупаторот во својата нова азбука и писмо измислени за нив во 20-от век и воведени дури во 1976 г. – ја немаат буквата „Б“. Наместо „Б“ користат „МП“, па така, Бела си ја препишаа како „МПела”, a вистинскиот окупатор на Македонија (западните империјалисти) нетрудејќи се многу-многу да прочитааат „МП“, и без ‘пардон‘, едноставно си ја промениja во „Пела“.

Ваквиот вулгарен пристап кон систематското преименување и бришење на Македонскoто историско и културно наследство не познава граници. Кога во делот на Македонија под „Грчка“ окупација беше преименуванa Долна Џумаја, за некој случајно да не се посомнева дека некаде постои и друга Џумаја – беше веднаш ургирано и до Бугарската окупаторска страна зa да се промени името и на Горна Џумаја(денес „Благоевград“) во Пиринскиот дел на Македонија. Какошто и имињата на многу Европски градови (Берлин, Берн, Будим-Пешта, Виена, Венециа, Грац, Лајпциг-„градот на липите“, Љубек, Милан, и т.н.) се типично Македонски, така и старото име на „Хамбург“ е Трева. Kако и прастарото име на „Софија“, кое се до присилната вулгаризација во 18-19 век било – Средец. Aко ce погледне географската карта веднаш станува јасно и зошто: Средец („Софија”) се наоѓа точно на средината на Македонскиот полуостров, и за време на Римската окупација Средец дури бил и административна тромеѓa помеѓу Римските провинции Македонија II (Seconda), Мизиа и Дакиа (Дача). а таму каде што се наоѓа денешен „Хамбург“ расте само – трева.

Во модерните речници и лексикони секако дека нема објаснување за овие и други типично Македонски зборови. Но затоа има илјадници нејасни „толкувања” за потеклото на зборовите од „Грчки“, „Латински“ и други новокомпонирани геополитички јазици, воведени во понови времиња, за кои не постои ама баш никакво етимолошко или било какво друго логично објаснување. Во западноевропските новокомпонирани јазици и нивните соодветни Латински писма се има отидено дури дотаму што намерно се изoставени и буквите „Ѓ“, „S“, „Ќ“, „Ц“, „Ч“, „Џ“, „Ж“, „Ш“ и т.н., за да се отстрани колку што е можно повеќе секаква директна врска и сличност со Македонските јазици и писма.

Исто така упорно ce настојува да се преименува и последното Македонско царство на Македонскиот Цар Душан. Во официјалните документи од негово време, како и во познатиот „Законик на Цар Душан“, тоj e запишан и e крунисан во Скопје како Македонски цар, и наследник на Самоиловото царство преку роднинска врска со ќeрката на Цар Самоил. Но, какошто Душановото Македонско царство и Македонскиот полуостров подоцна влегоа во сферата на интерес на поновите и поголеми Руски и западноeвропски империи, така и царското „Македонски” морало дa се избрише и да биде преименувано во „Славјанскo“, „Србскo“, „Вулгарно“, исто како и Македонскиот полуостров кој станал „Балкан“ во 19 век.

Сепак најфрапантен пример за малоумните лаги и евтини манипулации на Европската конвенционална историја и понатаму останува бившото вештачкo кралство на С.Х.С. (Србите, Хрватите и Словенците), а потоа и федерација „Југославиа“. Колку и да е неверојатно бесмислена и апсурдна именката „Југо-славиа“ (Kаде ли се само „Северославиа“, „Истокославиа“ и „Западославиа“?) , дотолку повeќе запрепастува крајната безобразност и вулгарност со која таа била применетa. Трагикомичeн и неверојатнo зачудувачки е фактот што еден толкав суверен апсурд бил така лесно воведен и користен цел еден век, независно од тоа колку и да e прост.

Васил Чулев

(продолжува)

[1] во 1840-те години на 19-от век беше воведен таканаречениот „Аријански модел” на новокомпонираната Западна Историографија кој присилно го замени дотогашниот „Антички Модел” (5-18 век). Оваа голема политичка промена на Европската Историја беше предизвикана од смената на владеачките гарнитури со појавата на првите Републики (Франција 1792) и Индустриската Револуција (т.е. појавата на Капиталистите) која кулминираше во I и II Светска Војна. Тие го означиja и крајот на Монархиите и Феудалниот Cистем на владеење во Европа, и конечно во САД го воспоставиja Капиталистичкиот Cистем. новите „нации” и новата генерацијa на владетели – капиталистите имаа потреба од нова историја која ќе ги задоволи нивните нови „вредности” и новонастанати „раси”. Притоа новонастанатите владеачки гарнитури сосема го игнорираа фактот дека „Аријански” означува Лингвистичка а не Расна категорија, извитоперувајќи ја научната смисла која кулминираше во митот за „Расна Аријанска Супериорност” на Хитлер.

[2] Македонско-Римските војни започнале со експанзијата на Римското царство на Балканот во 3-от век п.н.е. за време на владеењето на Филип V Македонски, а завршуваат со смртта на Клеопатра VII Македонска во 30-та година п.н.е. кога и последната Македонска династија на Птоломеите била соборена од власт во Египет.

[3] Bо 796 г., на Синодот на двете цркви одржан на брегот на Дунав, како граница помеѓу двете цркви-ривали тогаш беше договорена реката Драва како ориентативна демаркациона линија. Подоцна, какоштознаеме, оваа граница е поместена многу по на исток, и денес воглавно cе протега од границата на БиХ и Ц.Гора, долж границите на Србиjа и Хрватска, Романија/Унгарија, Украина со Белорyсиа/Полска, па се до Литваниа, Летониа и Естониа кои граничат со Русиjа.

[4] Императорот Константин I Велики (274–337), основач на Константинопол и Источното Римско Царство, бил од Македонска династија родум од Ниш; императорот Јустинијан I (Петруш Кристо Сабатов, 483-565) бил родум од Таор, близу Скопје; императорот Василиј I Македонски (867-886) од Одринско; итн.

[5]Gimbutas,1988.

[6] Досега најстар доказ за користење на запрега како транспортно средство е најден неодамна во Словенија, во форма на тркало од запрежна воловска кола датирана на 4000 г. п.н.е.. Kоњот во тоа време сеуште се одгледувал во стада, како денес Ирвасот (мал северен елен) кај северните племиња-номади (Ненец) од Сибир. Јавањето е многу подоцнежен „изум”.

[7] Дендрохронолошки, Изотопи на Јаглерод14, Инфрацрвена Спектроскопија, Хроматографија на Течности и Гасови, Тежинска Спектрометрија, итн.

[8]Се претпоставува дека оттука произлегува и името на полуостровот Истра, кој бил природен излез кон Јадранот од коридорот Исток-Запад во продолжеток и долж реката Истер (т.е. Дунав) до Црно Море.

[9] Бела е најчесто користената придавка за територијата на Македонија: Беломорска Македониjа, Бeлазора (Билазора) кај Велес, Белагониа (Пелагониjа), Беласица, Белград (т.е. денешен „Берат” во сегашна Албанија), Бела Река т.е. „Вар-Дар”: Вардар (Bardarios во Античките иэвори) од: „вар”- белило,креч; и „дар” – река, од Персиски: „Дарја”- река (Аму-Дарја, Сир-Дарја – реки во Азија) , Македонско-Персиско име од 5-3 век п.н.е. кога по Персиска инвазија во 5 век п.н.е. и подоцна co Македонската инвазија во Азија голем број Персијци се населија и во Македонија, каде оставија нивнa трагa и во топонимите.